Cardanus.
182
LEONIS
SVAVII
vitiosè
legi.
Sibyllam
haud
ita
dicere
absur¬
dè.
Exemplaribus
enim
tam
vetustis
dubia
fi¬
des
adhibetur.
nec
si
γαρ
legas,
versus
consta¬
bit:
quod
ignorasse
videtur.
Notare
verò
de¬
buerat
όκτα,
legi
non
posse
και
τριε
τρεῖς
δεκάδις,
sed
legendum
όκτα
κις
τρίs
etc.
vt
octies
faciat:
illa
vo¬
cabuli
partitione
tanto
poëtico
mysterio
faci¬
lè
condonanda.
tertio
autem
versu
oraculi
κλοι¬
τὶ
legendum
pro
αἰλοιπαὶ.
Hoc
exemplo
non¬
nulli
pro
nomine
bestiae
mysticae
Apocalyps.
excipiunt
vocem
Graecam
Latinę
gentis
ab
l¬
renaeo:
alij
duas
voces
comminiscuntur
grae¬
cas
(vt
Io.
Auratus
vir
doctissimus
σωτηρ
οκοσ
in
hoc
verbo
Sibyllino)
in
eundem
modum
&
in
secunda
literam
latinam
finalem,
a,
quum,
graecè
dicendum
foret:
nisi
latinam
formam
probes
in
latinae
gentis
nomine
(vt
in
Theo¬
phili
graeci
institutionibus
Romanis)
sed
ista
Theologiae
abstrusioris
peritis
relinquemus.
Miror
verò
magnoperè
futilitatis
ac
vanitatis
autorem,
qui
suo
more
idem
hîc
approbat
damnatque
(perpetua
iudicij
inconstantiâ
&
mendaciorum
frequenti
obliuione,
ingenium
suum
in
hoc
argumento
non
exercuisse,
quùm
nihil
diuini
humanique
intactum
reli¬
quisse
videatur.
Accedit
(inquit)
illud,
quod
res
ipsa,
verbis
&
nominis
expositioni
con¬
gruit,
vt
aliâs
docuimus:
Nam
&
arsenico
aes
in
argenti
similitudinem
transit,
&
in
auripig¬
mento
aurum
continetur.
Si
non
hoc,
aliud
quippiam
Sibylla
indicare
potuit
valde
vti¬
le.
O
quàm
hoc
futile
iudicium
vt
videatur
arsenicum