ANDREAE
LIBAVII
LIB.
I.
249.
nes,
gignunt
affectiones
reliquas.
Itaque
in
separatione
redit
ad
suam
naturam.
Sciat
i¬
taque
chymicus
hoc
ipsum
suo
congruere
operi.
Nec
obstat,
quod
e
vino
elicitur
a¬
qua
non
insipida,
sed
calida,
ardens,
sapida¬
que
valdè.
Cautè
loquitur
philosophus
per
vocem
ἀτμίσανας,
designare
volens
discre¬
pantiam
inter
opus
hoc,
&
opus
ἀναθυμιά¬
σεως.
Haec
cum
vna
eleuatur,
non
simplex
e¬
gredituraqua,
sed
mista;
idque
magis
si
ignis
resoluens
est
violentior.
Inde
enim
philo¬
sophus
rationem
petit,
cur
autumno
cadant
gutta
ampliores
&
cur
ventus
sua
natura
frigidus
euadat
calidus,
curque
pluuiae
aquae
nonnihil
sint
salsae.
Auster,
inquit,
ὅθεν
ἀρχε¬
ταῖ
πνεῖν
ψυχρὸς,
οὐθὲν
ἥττον
προιῶν
διὰ
τὸ
συμπε¬
ριλαμβάνειν
πολλὴν
ἀναθυμίασιν
ξηρὰν
ἐκ
τῶν
σύνετγυς
τόπων,
θερμός
ἔειν.
Eadem
mistio
terreae,
siccaeque
exhalationis
etiam
reli¬
quorum
secus
affectorum
causa
est.
Hinc
praeclarum
nascitur
chymico
πόρισμα,
nem¬
pe
interuentu
aquositatis
posse
quam
com¬
modissimè
siccas
partes
easque
nobilissimas
eleuari,
&
deinde
modico
igni
segregari
ite¬
rum.
Deinde
quod,
qui
velit
penitius
solue¬
re
&
efficaciores
aquas
producere,
illum
o¬
porteat
igni
vti
paulo
efficaciore,
&
eundem
ilqorem
saepius
reponere,
quo
soluta
in¬
tegri
compage,
fidelius
eliciatur
essentia.
Nam
aliter
non
ascendet
nisi
maximo
igni
qui
non
conuenit
chymiae.
Vides
itaque
ex¬
perien¬
Q
5