ANTIGRAMANIA.
397
narcha
philosophiae,
&
ex
duabus
genti¬
bus
nobilibus
natus
fuisse.
Et
consenta¬
neum
id
ferme
est.
Nam
qualis
caussa,
ta¬
lis
effectus.
Virulenta
conuitia
tale
ens
de¬
cebant.
Cum
etiam
omnes
Paracelsici
sibi
arrogent
nobilitatem,
&
insigniter
sint
maledici,
ex
eodem
ouo
fors
sunt
progna¬
ti:
Sed
quaeso
Neoparacelse,
si
aliquis
morbus
in
corpore
est,
qui
vocatur
ens
veneni,
&
vos
curatis
similia
similibus,
num
dabitis
venenum,
vt
quis
ictus
à
scor¬
pione
conualescat?
non
equidem
dices.
sed
simile
membro,
contrarium
vero
ve¬
neno.
Cur
ergo
supra
detestabaris
axioma
medicum
περὶ
ἐναντίων?
sed
&
si
veneni
aliquod
ens
est
in
paruo
mundo;
seu
per
se,
seu
ex
accidente;
an
non
id
prius
est
in
ma¬
gno?
Si
quaedam
essentia
(quae
idem
est
quod
ens)
venenum
est;
cur
dicuntur
sal¬
tem
feces
&
corpora
adhaerentia
essentiis
esse
venena?
Verum
quidem
est
aliqua
to¬
tis
naturis
nobis
esse
inimica.
Vnde
non
ad
conseruandos
nos,
sed
alios
vsus
sunt
data.
At
Neoparacelso
ἀκατάληπτόντι
ea
res
est,
ne
essentias
cudendo
aliquando
procreent
venena.
De
ente
veneni
dicit
aliquid
ol.
fecisse
Galenicos.
Vox
ipsa
ex
tartaro
cum
Paracelso
in
medicinam
ir¬
nepsit.
Rem
quod
attinet,
sciunt
nostri,
malo
vlu
tam
cibos
nocere,
quam
phar¬
maca;
Si
essentiae
aliquae
sunt
venena,
non
sola
adhae¬
rentia
illis
venena
e¬
runt.