Auscultas
monitis,
nunc
qui
te
has
ire
per
umbras,
Per
loca
senta
situ,
noctique
immersa
profundae
Suadet,
&
extinctum
paulatim
accendere
Lumen.
Perge
Dijs
prognata,
ac
molli
labere
ductu
Quo
Superum
decreta
uocant,
&
sancta
uoluntas.
Tu
quoque
praesenti
qui
nos
hoc
munere
donas,
Et
celsum
Dux
prodis
iter,
quà
nulla
priorum
Hactenus
optato
diuertitur
orbita
cliuo:
Qui
tectos
Naturae
aditus,
qui
sacra
recludis.
Atria
&
amissae
restauras.
Artis
honores:
Qui
nos
in
Biuio
dubios,
&
triste
uiarum
Exilium
passos,
ubi
Nox,
ubi
terror
&
error.
Seductos
angunt,
dextrum
conuertis
ad
aomen:
Macte
animo,
macte
aeterna
clarissime
laude,
Quam
non
liuor
edax,
aut
longa
extinxerit
aetas.
I
decus,
i
nostrum,
&
foecundo
è
fonte
beatos
Diducas
riuos,
surgentemque
aeorius
herbam
Horrentes
inter
spinas,
trivulosque
feroces,
Quantum
sacra
sinunt
uelatae
iura
Dianae
Irrora,
&
longum
uitales
funde
liquores.
Sic
tibi
laeta
seges
plenis
florebit
aristis,
Et
Nimphae
inuictam
texent
de
flore
Coronam.
Felices
Animae,
Virtutis
amore
calentes,
Magni
gens
electa
Iouis,
generosa
propago,
Surgamus:
non
hoc
sub
coelo
ducere
somnos
Aequior
hora
monet
rebus
comitata
secundis.
Iam
satis
ingenti
circumdata
pectora
nocte
Diluuium
errorum
deformi
mersit
in
unda.
Pellamus
tenebras,
et
Lucem
ueneremur
adeptam.
Hac
freti
per
mille
aestus,
per
mille
Charybdes
Moenia
HH
2