Diocletia¬
nus
Anno
Christi
290
Christianae
&
Chemi¬
cae
professi¬
onis
hostis
acerrimus.
Caroli
5.
tempora.
Georgius
Copus
de
Caluis,
M.
Doct.
Familiaris
&
intimus
Paracelso.
Non
aliter
Sophiae
dum
formosissima
in
hortis
Arboris
effigiem
metitur,
&
explicat
almis
Laeta
comis
sacra
Palma,
suis
&
prodiga
donis:
Vim
rabidi
patitur
Boreae,
aspera
flabraque,
in
illam
Quae
coniurato
ruit
AEolus
agmine,
vt
hortum
Turbine
vastat
atrox
Sophiae,
&
graue
vertice
quasso
Fulmen
agit,
facilem
ni
Iuppiter
increpet
iram:
Hic
subito
in
melius,
sua
resque
est
integra
Musis.
Continuo
attollunt
Zephyri,
noua
namque
Fauonij
Gratia
ridet,
&
Arctoa
de
parte
serenat
Spem
Sophiae,
&
studijs
melioribus
annuit
aeuum,
Fataque
ab
exuuijs,
peregrino
ex
hoste
receptis.
Barbarus
excisas
vt
enim
vi
dissipat
aras
Librorumque
facem,
tollit
face
Miles,
&
ensem
Pallidis
ora
super
stringit,
mucrone
corusco,
Et
palmae
satagit
virides
incidere
ramos:
Vulnere
de
facto
Sophiae
generosa,
sub
auras,
Erumpit
soboles,
&
morte
resemina
traxit
Planta
ferax.
Hydrae
veluti
de
sanguine
proles
Editur
innumero
foeturae
semine,
&
auctu.
Carolus
Imperij
quo
tempore
sceptra
gerebat
Quintus
&
immenso
sua
robore
didita
Mundo
Sese
ostendebat
virtus:
Hic
Palladis
arbos
Exeruit
patulos
fido
cum
tegmine
ramos.
Huius
enim
vt
felix
erat
arboris
vmbra,
Sophorum
Confugium
illa
fuit,
nulli
&
sua
palma
negata
est.
Hic
primum
se
fama
Copi
tulit
aethere
toto
Conspicua
Imperij,
Sophiae
de
fronde
repertae,
Aureus
huic
folijs
se
ostendit
ramus,
&
offert,
Quem
Chemeia
suis
prius
amplexata
sub
Vlnis
Euexitque
palàm
quà
Solis
viroque
salutat
Phaebus
ab
Oceano
Mundum,
vt
caput
exerit
ortu,
Condit
&
occasu.
Helueticis
qui
lumen
in
oris
Eminet
hesperijs
Roterodamus
excitus
Vndis,
Et