CAPITULUM
II.
115
turus:
Tu
inquit,
ut
ex
sermone
tuo
intelligo,
prorsus
ignarus
es
rerum
Chymicarum,
nec
vel
carbonem
tetigisti
unquam.
Ego
verò,
quia
anteà
ex
propria,
ipsius
confessione,
illum
diu
laborando
ne
tantillum
quidem
inde
percepisse
utilitatis,
no
veram,
simpliciter
re¬
spondi:
neque
tot
ego
inutiles
feci
sumptus,
ut
multisolent.
Sed
si
miser
ille
scivisset,
quàm
parum
veri
Chymiae
indagatores,
de
mortuis
illis
carbonibus
solliciti
essent:
quamque
mihi
tum
temporis
labia
carbone
vivo,
ab
altari
Philosophico
per
angelicam,
vel
potius
diui¬
nam
inspirationem,
ad
me
perlato,
tacta
ac
tincta,
fuissent:
majori
fortè
verborum,
hu¬
manitate
meam
quaesi
visset
amicitiam:
neque
tam
difficilem
sese
erga
me
exhibuisset.
Sed
antiqua
est
illa
inter
homines
calamitas:
ut
semper
virtus
&
veritas,
vim
patiendo,
premantur:
vitium
autem
&
mendacium,
instar
spumae
in
hac
immunda,
mundi
olla¬
ebulliendo,
semper
summa,
petant.
Quis
igitur
Philosophorum,
erudiat
aut
arguat
ejusmodi
impios
irrisores:
nisi
fortè
sibi
apsi
iniuriam,
facere,
&
maculam
con¬
trahere
velit?
Missis
igitur
sycophantis
istis,
me¬
H
2