gnoscemus,
amabimus
aut
colemus,
quem
neque
videmus,
neque
audimus,
nisi
vera
rerum
cognitione.
Vnde
con¬
cludimus
Optimi
Maximi
voluntatem
esse,
atque
è
re
nostra,
quid
sit
natura
re¬
rum
percipere;
ut
tam
Deum
nostrum,
quàm
nosmet
ipsos
discamus
nosse.
Quocirca;
ô
Rex,
cum
ante
aliquot
annos
proposuissem
causas
rerum
dili¬
genter
perscrutari,
ut
dona
in
nos
divi¬
nitus
collata
rectè
cognosceremus,
de¬
scendi
in
humanam
naturam,
ubi
in
me
id
ipsum
inveni,
quod
olim
in
aliis
vituperaveram
aut
probaveram.
In¬
spectis
autem
&
cognitis
stulta
&
inex¬
cercitatâ
nostrâ
voluntate,
coeco
&
spontaneo
errore,
laetâ
&
moestâ
vitâ
atque
tristi
morte,
animadverti
dissi¬
dentis
voluntatis,
judicii,
commercii
hominum,
causam
esse
solam
animi
ruditatem
sive
inscitiam:
Sed
perspici¬
ens
virtutem
divinorum
donorum,
quae
nobis
creator
noster
largitus
est;
&
qui
Deus,
ut
pater
naturae,
in
omni¬
bus
suis
actis
naturali
sapientiâ
utitur,
ingenti
gaudio
mihi
animus
affectus
est.