70
AVREVS
TRACTATVS.
viam
reperiebam,
quàm
vt
assiduo
calore
tam
diu
labo¬
rem
istum
continuarem,
donec
aqua
praeteriisset,
&
ego
amatorum
nostrorum
cadauera
iterum
videre
possem:
atque
tum
sperarem,
vt
omni
ex
periculo,
magno
meo
emolumento
&
laude,
euaderem.
Inchoato
igitur
meo
cùm
labore
pergebam,
eumdemque
per
quadraginta
di¬
es
integros
continuabam,
&
tum
deprehendebam,
quod
aqua
eo
magis
magisque
decresceret,
&
cadauera,
quae
tamen,
carbonum
instar,
erant
nigerrima,
iterum
sese
conspicua
facerent.
Et
sane
illud
factum
fuisset
citius,
ni¬
conclaue
tam
arctissime
obseratum
obsignatumque
fu¬
isset:
quod
tamen
reserare
minime
audebam:
Certo
e¬
nim
deprehendebam,
quod
aqua
ascendens,
&
ad
nubes
properans,
sese
in
superiori
conclauis
loco,
iterum
con¬
iungeret,
&,
pluuiae
instar,
rursus
decideret,
adeo
vt
nihil
omnino
decedere
posset,
donec
sponsus
noster
cum
dile¬
ctissima
sua
sponsa
mortuus,
putrefactus,
&,
prae
nimia
putredine,
supra
omnem
modum
foetidus
meos
ante
o¬
culos
situs
esset.
Interea
in
conclaui
à
splendore
solis,
in
tempestate
humida,
elegantissimus
Iris
conspiciebatur,
cùm
superfluis
eximiis
coloribus,
qui
sane
me,
ob
exant
latam
ante
summam
maestitiam,
non
mediocriter
exhi¬
larabat:
multo
magis
autem
laetabar,
quod
ambos
meos
amatores
prae
me
rursus
jacere
cernerem.
Cùm
vero
nulla
tam
magna
siet
laetitia,
quae
non
multiplici
tristitia
permixta
siet:
ita
quoque
&
ego
in
mea
laetitia
iterum
contristabar,
quum
meae
fidei
concrediti
adhuc
mortui
ante
me
jacerent,
&
nulla
apud
ipsos
vita
animaduerte¬
retur.
Quum
autem
non
essem
nescius,
quod
ipsorum
conclaue
a
tam
pura
crassaque
materia
constructum;
&
tam