197
NATVRA.
Proh
Deum
immortalem,
quam
contrista¬
tus
sum
si
humanum
genus
considero,
quod
Deus
juxta
imaginem
suam,
&
ad
perfectum
opus,
creauit,
quod
supra
om¬
neis
caeteras
creaturas,
absque
recto
vsu
temporis,
&
ratione,
tam
procul
à
me
(Na¬
tura)
recedit.
Loquor
heic
tecum,
tamquam
stolido
Phi¬
losophastro,
dum
te
Chimicum
Practicum,
bonumque
Philosophum
nominas,
&
tamen
arte,
recta
materia,
Theoria,
scientia,
meique
agnitione
omnino
destitutus
es.
Stupide
asine
frangis
vitra,
&
comburis
carbones,
vt
ex
vaporibus
caput
tuum
insaniat:
coquis
alumen,
Sal,
auripigmentum,
nigredinem,
&
metalla
fundis,
paruas,
magnasque
fornaces
facis,
multifariaque
vasa
vsurpas:
nihilominus
tamen
me
tuae
pudet
stultitiae,
&,
quod
ma¬
gis
est,
cum
foetido
tuo
fumo
sulphureo
me
angis.
Per
for¬
titer
ardentem
tuum
ignem
argentum
viuum
figere
co¬
naris:
cùm
tamen
saltim
vulgare
volatile,
&
non
illud
siet,
quo
ex
ego
metalla
facio,
&
ita
hac
via,
ni
per
aliam
incedas,
nihil
omnino
efficis:
meis
namque
viis
non
re¬
cte
vteris,
nec
artificium
meum
intelligis.
Melius
tibi
es¬
set,
vt
nactam
Spartam
adornares,
quam
tot
friuola
dis¬
solueres,
distillares,
dein
per
alembicos,
cucurbitas,
di¬
stillatoria,
&
pelecanos
congelares.
Numquam
hac
ratio¬
ne
Bb
3