102
DE
FEBRIBVS
que
incurii,
saniores,
fortiores,
atque
longioris
vitae,
tardè
canescunt.
Studium
itaque
Medentis,
non
est
dirigendum
ad
posterius,
sive
ad
alte
ratio¬
nes
in
Archeo
naturaliter
susceptas.
Nam
(ut
dixi)
in
morbis,
cuncta
pendent
à
causa
occasionali,
in
agrum
vitalem
inserta.
Quia
morbi,
non
habent
in
se
radicem
essentialem
permanentiae
&
stabili¬
tatis,
sicut
habent
caetera
entia,
quae
seminibus
suis
constant
atque
subsistunt.
Quia
revera
omnes,
immediatè
consistunt
in
vita.
(In
cadavere
ideo
non
est
morbus)
horumque
ideo
interitus
omnis,
&
cessatio
pendet
in
ablatione
causae
occasionalis.
(6).
Scopus
ergo
medendi
non
se
vertat
ad
caloris
re¬
frigerium,
aut
ad
motus
alterativos
consopien¬
dos,
ut
neque
ad
accidentium
comitantium,
&
effectuum
productorum
expectationem:
Incassum
nempe
laboraverit
medicus,
operam
dies,
&
occa¬
siones
perdet,
quamdiu
ad
causae
occasionalis
sub¬
lationem
non
intenderit.
Imò
quantocyus
id
fece¬
rit,
eò
jucundius
&
gratius
auxilium
erit.
(7).
In
febri¬
bus
universis,
est
unica
Archei
accensio,
sive
in¬
dignatio,
unde
&
in
essentia,
&
nomine
febrili
conveniunt:
solùm
autem
per
causam
occasiona¬
lem
distinctae.
(8).
Materia
nimirum
&
hospitium
fe¬
bres
distinguunt.
Imò,
probo
Medico,
magni
non
est
momenti,
diversitates
febrium,
iuxta
ma¬
teriae
proprietates,
&
loca,
curios
è
indagasse,
cùm
nec
praecavisse
sit
datum:
neque
dici
possit
reme¬
dio:
vade
tu
ad
talem
venam,
vel
ad
istum
locum.
Sufficit
enim
novisse,
quae
iam
ante
generaliter
de¬
terminavi.
Totúmque
medentis
studium
sit,
in¬
venisse
remedia,
apud
quae
omnes
febres
ejusdem
sunt
prętii
&
ponderis,
ut
mox
declarabo.
Perfe¬