140
SCHOLARVM
HVMORISTARVM
non
desinunt:
non
quia
sana
aegris,
quae
noxia
do¬
cent,
sed
sibi
reperiunt
proficua.
(55).
Quid
agimus,
age¬
musque,
inquient
aliqui,
nisi
enim
venam
subinde
pandamus,
&
alvum
subducamus,
domi
manemus,
vulgi
risus,
&
scenarum
fabula
facti?
(56).
In
Scholis
enim
praelegitur
libellus
de
natura
humana,
Hip¬
pocrati
calumniose
ascriptus.
Docens,
quod
unum
&
pari
quantitate
solutivum
exhibitum,
diversis
anni
stationibus,
diversos
humores
emunxerit,
ac
semper
post
spasmos,
unà
cum
sic
larvato
cruore,
vitam
abstulerit.
Quod
sonat,
sub
specioso
purga¬
tionis
titulo,
jus
factum,
putrefaciendi
cruorem,
colliquandi
carnem,
sub
impostura,
&
ad
lubitum
medentis,
alicujus
coloris
humorum,
tandemque
nisi
dosis
dolum,
venenumque
tegat,
quod
pro¬
fluxurus
sanguis
sic
mutatus,
aegro
necem
sit
alla¬
turus,
ut
quanquam
praefato
libello
dicatur,
unum
idemque
laxativum,
aliis
atque
aliis
anni
stationi¬
bus,
alios,
atque
alios,
primò
educturum
humores:
est
tamen
constanter
verum,
omne
solutivum,
su¬
pra
debitam
dosim,
suum
enecare
sumentem.
Adeo
ut
frequenter
tabida
illius
vis,
tam
pertinaciter
ve¬
nis
intincta
maneat,
quod
restringi
nequeat,
&
mors
colliquando
subsequatur.
Quanquam
ipse
po¬
tus
solutivus,
necisque
patronus,
fere
primus
exci¬
derit.
Frustraque
hoc
casu
adhibentur
restringen¬
tia:
ubi
non
est
laesa
retentrix:
sed
venenum
impres¬
sum
continuo
tabefacit.
Quare
requiritur
potius
antidotus,
quam
astringens
pharmacum.
Quod
nempe
peccando
facit
lethalis
diarrhea:
idipsum
laxativa,
sub
medentum
artificio,
in
voluto
falsa
humorum
thesi.
Tandem
educto
humore
reo,
&
accusato
insonte,
nequicquam
tamen
inde
plerum¬
que
mitior
morbus.
An
ergo
inde
non
sunt
con¬
iicienda
ludibria?
&
quicquid
de
humoribus,
illo¬
rum
excessu,
delectu,
&
segregatione,
est
garritum?
etenim