178
SCHOLARVM
HVMORISTARVM
rubro
flueret,
sed
mox
sponte
staret,
&
grumesce¬
ret
in
gelativum.
Fuit
enim
ista
cruoris
primitiva
inspectio
&
anatome.
Creditum
quoque
est
hacte¬
nus,
cruorem,
esse
saltem
illum
rubicundum,
fluxi¬
lemque
liquorem.
Nescitumque,
quod
in
Meza¬
raicis,
nondum
nactis
fibris,
spermatísque
initiis,
ac
rudimentis,
etiam
ibidem
esset
verus
cruor
non¬
dum
fibrosus:
eo
quod
non
viderent
colore
tenus,
cruorem
in
venis,
sub
hepate,
differre
à
cruore
ve¬
nae
cayae
supra
hepar.
(2).
Ut
itaque
in
aquam
dimisso
poplite,
à
virgine
cruorem
emitterent:
observarunt
cùm
gaudio,
cruorem,
tinxisse
immediate
aquam,
&
insuper
fibras
quasdam,
telarum
araneae
velut
iconem
referentes.
Unde
incunctanter,
Scholae
pro¬
nuntiarunt
pituitam,
iam
visu
manifestam.
Et
no¬
stra
quoque
doctrina,
rixa
de
nomine
censeri
pos¬
set,
nisi
fibra,
post
mortem
cruoris
appareret
tan¬
tùm.
Nam
&
in
cadavere,
dudum
à
mortis
frigori¬
bus,
inconcretus
tamen
cruor,
manet
in
venis,
vi¬
vitque
ideo
tantisper.
Non
enim
lac,
hanc
pituitam
habet:
quia
in
separatione
heterogeneorum,
ca¬
seum,
&
grumos
habet,
quibus
constringitur.
De
lacte
namque
&
cruore
loquor,
prout
sunt
entia,
actu
existentia
integra,
nondum
separata
per
cor¬
ruptionem:
Scholae
verò
cruorem
aspiciunt,
dum
iam
cadaver
est,
concretum,
nec
proprie
illud
am¬
plius,
cujus
etymon
habet,
quoad
fluit.
Non
ma¬
gis
quàm
homo
mortuus,
homo
est
cùm
particula
alienante.
(3).
Addiderunt
mox
etiam,
tertium
hu¬
morem
cruori,
qui
fel
esset,
necdum
à
serosis,
lotio,
sudore,
&
aqua
cruori
accidentaliter
innatantibus
discretus;
nec
attenderunt
an
amarus
esset,
merito¬
que
titulo,
proprietates
fellis
possideret,
nec
ne¬
Sat
illis
ac
volupe,
quod
esset
liquor
aqueus,
vel
tenuiter
lutei
coloris.
Nam
lex
fundandi
fel,
erat
in
placito
principis
Medicorum:
non
autem
am¬
plius