180
SCHOLARVM
HVMORISTARVM
aurium,
&
oculorum,
inesse,
audacter
affirmarunt,
Sed
plenius
hanc
doctrinam
confirmavit
Icterus,
quippe
qui
os,
&
salivam
amarore
suffundit,
cutis
pruritum
excitat
citrinae.
Creditum
est
facile
ita¬
que,
ex
felle,
isthaec
universa
mutari.
Imo
ex
felle
adusto,
&
peccante,
tam
quantitate,
quàm
qualita¬
te,
omnes
ejusmodi
morbos
cutaneos,
vitioque
he¬
patis,
plus
ijusto
fellis,
pariendo,
affirmarunt.
Qui¬
bus
nempe
circumstantiis,
sat
superque
bilis
exi¬
stentiam,
ac
necessariam
associationem,
se
probasse
sunt
ratae.
Hinc
deinceps
ortum
est
somnium,
quod
illos
quatuor
simul
humores,
in
essentia
perma¬
nentes
connexuit,
atque
inde
unicum
sanguinem,
ex
illorum
conglomeratione
prodire,
rursusque
singulos
humores,
à
connexo,
concretoque
cruo¬
ris,
resilire,
quoties
luctae
elementali,
intemperiei
videlicet,
vel
laxativorum
votis
placeret.
(6)
Ego
iam
meas,
&
quotidianas
observationes,
vulgo
lubens
narrabo.
Imprimis
namque
si
copiosior,
durior,
vixque
sat
masticatus
cibus,
in
caena
sit
sumtus:
ma¬
nè
pro
in
frequenter
vomitus
flavus,
amarus,
specie
vitelli
ovorum,
vel
alias
instar
olei,
è
semine
rapo¬
rum
expressi,
succedit:
Inde
itaque
primus
conjeci,
istud
fieri,
digestionis
stomachalis
errore:
non
au¬
tem
vitio
hepatis,
defectu
sanguificationis,
aut
bi¬
lificationis
abundantia.
Siquidem
non
rarò,
eodem
vomitu,
male
digesti,
&
masticati
cibi,
partim
in
flavam
saburram
conversi,
simul
ejici
conspiciun¬
tur.
De
in
conjeci
stantibus
regulis
sanguificationis,
ejusmodi
flava
&
amara
recrementa,
nec
bilem,
nec
fel,
multoque
minus,
partem,
cruoris
constituti¬
vam
esse,
Quod
necdum
è
stomacho
essent
elapsa,
neque
ideo
ecoris
sanguificationem
experta.
Cum
scirem,
nil
à
stomacho
ad
secur,
nisi
per
longam
moram,
&
venarum
Mezaraicarum
venulas.
Qua¬
propter
pariter,
neque
à
lecore,
iter
esse
ad
sto¬
machum