74
IOAN.
BAPT.
VAN
HELMONT
confusio,
triste
nuntium,
terror
&c.
statim
appe¬
titum
edendi
tollant:
suspiria,
vel
lacrymas
conci¬
tent?
&
insolitam
sarcinam
praecordiis
subtendant?
quatenus
nempe
alimentum
sextae
digestionis,
in
stomacho
degenerat,
ubi
videlicet
ejusmodi
pas¬
siones,
proxime
fabricantur?
Hic
ergo
cruoris
tar¬
tarus,
semel
degener
factus,
hostis
mox
more
in¬
festat.
Ac
prout
canis
semel
rabidus,
rabiem
sua
morte
luit:
Ita
tartarus
ille,
semel
proscriptus,
inque
sordium
numerum
relatus,
nunquam
deinceps
in
gratiam
redit.
Quia
quicquid
Archeus
semel
dese¬
rit,
consestim
moritur,
quodque
mortuum
est,
non
ampliùs
reviviscit,
nec
pacem
cum
hoste
init.
Ita¬
que
vindictae
cupido,
&
philautiae
indignatio,
in
primo
naturae
fonte,
radicitus
connata
sunt,
mani¬
festius
quoque
insurgunt
in
subiecto
perfectiore:
adeoque
in
sensitivis,
potestatis
irascibilis
thymo¬
sin,
ac
gloriam
sibi
vendicant.
Quare
tartarus
ille
cruoris,
Peste
subactus,
non
paret
amplius
vitae
le¬
gibus,
sed
pristinae
obedientiae
suae
poenitens,
furo¬
ris
libertatem
effraenem
sibi
arrogat,
eoque
nos
truculentius
infestat,
quo
fidentius,
semel
abdita
intus
Archei
consilia
receperit.
Quod
synbolizare
nominant
Scholae.
Tum
enim
est
fur
domesticus,
cui
viae
ad
thesaurum,
promique
intestini,
sunt
cogniti.
Quam
enim
celeriter
necant,
paucae
puris
guttae,
sub
craniò?
quanque
atrocitatem
non
mina¬
tur
cruor
extra
venatus?
quam
crudelis,
vel
unica
spina
in
apostemate?
non
mirum
itaque,
morbo¬
rum
ferocissimam
Pestem,
mox
parere
suum
pro¬
ductum,
sedemque
si
non
repererit,
sibi
statim
fa¬
ciat.
Restat
tamen
sanandae
Pestis
spes,
quod
tarta¬
rus
ille,
suumque
Pestis
diversorium,
difflentur
de¬
bito
sudoris
exterminio.
Quod
intellige
qumamdiu
manserit
in
specie
liquabilis
tartari.
Alioqui
nam¬
que
si
partem
solidam
arripuerit,
spes
vitae
inter¬
cidit,