37
EPISTOLA.
IOAN.
ERNESTO
BVRG¬
GRAVIO
NEOSTAD.
PA¬
LATINO
εὐπράττειν.
Venetiis
tuae
mihi
oblatae
litte¬
rae;
imo
vero
merum
gaudium,
mi
BURGGRAVI,
quia
litte¬
ratae
&
longiores.
Vnde
tam
larga
nobis
stili
tui
usura?
Cui
exiguum
adeo
foenoris
litterati
credideram,
vt
corporis
ab
itinere
attenuati
indicium
fa¬
ceret
scriptionis
nostrae
macies.
Veri
hoc
in
nos
amoris
tui
ἐνέχυρον
quo
me
vadatum
habes
vicissim,
qui
possis
arctius?
Omnibus
suis,
vt
vos
loquimini,
Tincturis
radicalibus,
&
Impres¬
sionibus
balsamicis.
Sed
quid
in
hac
Dapali
quamvis
tua
cana,
&
saliari
convivio,
scita¬
mentisque
secundarum
mensarum
à
te
apposi¬
tis
odoratis
recentibus?
À
Sale
iis
insperso,
non
dicam
attico;
sed
Astrali
illo
Occulto,
Invi¬
sibili,
Aeterno,
ex
Oeconomia
Naturae
lautio¬
ris
Olympica:
(etsi
lances
&
vasa
longiore
si¬
tus
qualidiora,
id
est,
pagellae
mucidae,
attritae,
pertusae.)
Fastidium
deterserunt,
famem
nondum
fregerunt.
Iam
pridem
enim
cochlea¬
rum
in
morem
sitientium,
quibus
de
coelo
ni¬
hil
irroratur,
vel
vt
ait
ille,
illiquitur,
proprio
succo
victitabam.
Et
tantae
fortunae
aruspex
non
eram;
etsi
his
vicibus
humana
variari
scirem
ut
defectui
succedat
ubertas.
Αντίδωμι
οῦν
καὶ
ἀυτός
τὴν
ἴσην,
ἀλλ'
οὐ
τῷ
τῶν
ἐπστολῶν
μήχει
C
3
μήχει
Symma¬
chus
ad
Ausonium.
Repono
ita¬