382
LATEX
HUMOR
dum
sit,
pręfato
libro
ex
professo,
&
ad
lon¬
gum,
sum
dimensus.
Ante
me
enim
illas
expugnavit,
tanquam
expilatae
hereditatis
reas
primis
Paracelsus:
sed
admonitae,
re¬
cusarunt
sapere
velle,
etsi
titionem
perni¬
ciei
humanae,
ad
promtius
urendum
ad¬
movisse
hortatae
sint,
Atque
inprimis
sat
de¬
monstravi,
non
esse
utramque
bilem,
ut
nec
pituitam
in
natura;
Nunc
porro
ostendere
decrevi,
non
sat
Scholis
esse,
nescivisse
lati¬
cem
ejusque
particularem
scopum:
sed
&
penitus
errasse
in
ejusdem
constitutione,
utpote
quae
à
propositis
laticis
terminis
procul
recedunt,
per
lactis
similitudinem
deceptae.
(7)
Quoniam
serum
nunquam
à
la¬
cte
segregatur
nisi
post
sui
lactis
corruptio¬
nem,
adeoque
cadaver
comparant
latici.
Denique
serum,
quod
non
nisi
a
lactis
casea¬
tione
fit,
&
apparet,
erat
de
nativa
lactis
constitutione:
non
item
urina
aut
sudor,
sunt
de
materia
sanguinis.
Ergo
saltem
in
eo
fatentur,
si
quod
in
cruore
extravenato
natat,
est
serum
ejusdemque
speciei
cum
corpore
seroso
urinę:
ergò
iam
serum
à
bile
formaliter
distat.
Nam
quod
à
re
perma¬
nente
abesse
potest,
non
est
de
ejus
indole
essentiali.
(8)
Adeoque
planè
implicant,
esse
de
interna
sanguinis
constitutione,
&
quiddi¬
tate:
itemque
non
esse
de
intrinseca
con¬
stitutione
sanguinis.
Ergò
absque
absurdi¬
tate,
laticem
in
cruore
fluctu
autem
vivo,
non
posse
jure
vocari
serum
cruoris,
mul¬
toque
minus
bilem
felleam,
partemque
igneam
ejus.
(9)
Mandarunt
itaque
Scholae,
partem
cruoris
quàm
serum
vocant,
sive
urinam,
potius
separatricis
incuria,
quam
essentiae
inexcusabilis
necessitatis
ergo
remansisse
in
cruore.
Quippè
non
rarus
cruor
extra¬
venatus
cernitur
absque
sero.
Ideoque
nec
se¬
rum,
cruore
relictum
tradunt,
quam
ob
fa¬
ciliorem
transitum
trans
exiguas
venarum
hepatis
fibras,
dilutiorem
nempè
cruori
consistentiam
dando.
Ideoque
dicunt;
Superatis
exilibus
istis
arundinibus,
statim
natura
meditata
est
seri
separationem,
il¬
ludque
deferri
jussit
in
ultimam
Lotii
the¬
cam.
Relinquendo
ejus
residuum,
cruori
consocium;
ut
facilius
quoque
penetret
trans
exiles
venularum
extremarum
tu¬
bulos.
Qua
sanè
doctrinâ,
merè
excre¬
mentitia,
polluunt
digestionum
puritatem:
utpote
principales
Laticis
scopos
ignora¬
runt,
&
pueriles
usus
sero
cruoris
finxe¬
runt.
Ego
autem
pro
basi
indubia,
fassus
sum
semper,
naturae
Parentem
non
posse
frustrari
conceptis
finibus,
nec
quicquam
lotii,
ordinario
naturae
errore,
cruori
re¬
liquisse
permistum.
Denique,
quod
quic¬
quid
liquidi
in
substantia
sanguinis
est:
id
ipsum
non
esse
de
constitutione
sanguinis,
nec
ejus
excrementum:
sed
esse
Laticem,
suis
utilem
finibus.
Nec
enini
est
Latex
pars
urinae,
ut
nec
pars
sudoris.
Nam
inprimis
sal
sudoris
distinctus
est
suis
proprietati¬
bus,
à
sale
urinae.
Estque
Latex
manifesti
adhuc
salis
expers.
Idque
non
mirum.
Quip¬
pè
urina,
iam
fermento
stercoreo
renum,
quatenus
imbuta,
etiam
ab
eodem
est
transmutata.
(10)
Fit
enim
lotium
suis
offici¬
nis,
suisque
completur
proprietatibus
for¬
malibus,
ad
suas
functiones,
atque
scopos
utilis.
Differt
itaque
lotium,
nedum
à
su¬
dore:
sed
&
à
seipso
quantisper
nondum
renum
fermento,
atque
stercoris
liquidi
in¬
testinorum
est
particeps.
Idque
sane
nec
aliàs,
quam
stercus
coli,
à
cremore
stoma¬
chi
differt,
vel
chylus
à
cruore.
Non
inest
ergo
pars
urinae
sanguini,
nec
alimento
iam
depurato
commistum
est
excremen¬
tum
actu
corruptum,
&
alterius
corrupti¬
vum.
Nam
iste
error
esset
nimis
quotidia¬
nus,
&
directus:
pro
cujus
aversione,
natu¬
ra
ubique
non
segniter
ita
insudavit,
quod
in
nullo
passim
laboret
operosius,
quàm
ut
molesta
sibi
recrementa
proscribat
ocissi¬
mè.
Siquidem
excrementa
cuncta,
&
singu¬
la,
iam
sunt
fermenti
stercorei
impressione
à
seipsis
prioribus
alienata,
ideoque
non
pos¬
sent
non
eadem
dote
ulterius
tabefacere,
optima
quęque
sibi
admista.
(11)
Profecto
Latex
in
cruore
oberrat
permistus,
non
quidem
ut
pars
cruoris,
aut
residuum
lotij
excremen¬
tum:
sed
ad
varios
scopus
utilis:
Ideoque
&
Laticem
vocavi,
sive
humorem
peculia¬
rem