BUTLER
587
ritates.
Quapropter
de
Synarthrosi,
pa¬
ce,
quiete,
ac
docilitate
Archei,
principa¬
liter
contemplando,
primùm
per
histo¬
riolas
aliquot
me
explicabo.
Hybernus
quidam
Butler
nomine,
magnus
olim
apud
Iacobum
Regem
Angliae,
detentus
in
carcere
Castri
Vilvordiae,
misertusque
cujusdam
Baillii,
monachi
Franciscani,
celeberrimi
concionatoris
Gallobritanni,
etiam
incarcerati,
formidandum
Erysi¬
pelas,
in
brachio
habentis,
quodam
ve¬
spere,
cùm
penè
desperaret
aeger,
in
coch¬
leari
lactis
amygdalini,
intinxit
celeriter
quendam
lapillum,
statimque
inde
retra¬
xit.
Dixit
autem
custodi
carceris.
Porri¬
ge
isti
monacho
hanc
sorbitionem,
&
quantumcunque
inde
coeperit,
saltem
infra
horulam
sanus
erit.
Quod
etiam
sic
evenit,
cum
summa
custodis
admiratio¬
ne,
aegroque
inscio,
unde
sibi
tam
repen¬
tina
sanitas
alluxisset,
cum
se
ignora¬
ret
aliquid
assumsisse.
Brachium
nam¬
que
ejus
sinistrum,
immensè
antea
tu¬
midum,
concidit,
sicut
statim
ab
altero
vix
discerneretur.
Sequenti
manè,
à
Magnatibus
rogatus,
Vilvordiam
veni,
ut
testis
actorum
sui.
Contraxi
itaque
cum
Butlero
amicitiam,
Vidi
dein
sta¬
tim
vetulam,
lotricem,
ab
annis
sede¬
cim,
aut
circiter,
intolerabili
hemicra¬
nia
laborantem,
statim
etiam
curatam,
me
praesente.
Nimirum
eundem
lapil¬
lum
obiter
intinxit
cochleari,
olei
oli¬
varum,
atque
lapillum
statim
abstersit
lambendo,
atque
in
thecam
thoracis
re¬
posuit.
Istud
autem
cochleare
olei,
in¬
fudit
in
lagenulam
olei.
Cujus
unicam
guttam
jussit
inungi
capiti
praesatae
anus.
Quae
inde
confestim
sanata
est,
ac
sana
remansit
in
annos
aliquot,
quot
attestor.
Stupui,
quasi
alter
Mydas
factus.
At
il¬
le
me
obridens
dixit:
Charissime,
nisi
eò
devenias,
quod
unico
remedio
queas
curare
quemlibet
morbum,
manebis
in
tyrocinio,
utcunque
senex
evaseris.
Ad¬
stibulabat
facilè,
quia
de
Arcanis
Para¬
celsi,
iam
id
visu
ac
spe
certior
factus,
didiceram.
At
novum
sanandi
illum
modum
fatebar
lubenti
animo,
mihi
insolitum,
&
incognitum.
Dixi
itaque,
quod
princeps
iuvenis,
aulae
nostrae,
vi¬
ce
comes
Gandensis,
frater
principis
d'
Epifuoy,
de
domo
molum,
totus
ita
po¬
dagra
decumberet.
Quod
deinceps
ja¬
ceret
unico
tantum
latere,
multisque
no¬
dis
miser,
ac
deformis.
Ille
itaque
dexte¬
ram
meam
apprehendens,
dixit,
Vin'
sa¬
nem
istum
iuvenem.
Sanabo
in
gra¬
tiam
tui.
Ast
ego.
Est
enim
ejus
perti¬
naciae,
quod
malit
mori,
quàm
pharma¬
cum
vel
unicum
bibere.
Esto,
inquit
Butlerus,
neque
enim
aliud
exigo,
quam
quod
lapillum
quem
vides,
singulo
ma¬
ne,
attingat
apice
linguae.
Post
tres
nam¬
que
inde
septimanas,
proprio
lotio,
do¬
lentes,
indolentesque
nodos
lavet
quo¬
tidie,
&
videbis
ipsum
mox
deinde
sa¬
natum
atque
incolumem
ambulantem.
Vade
&
gaudens
nuncia
illi,
quod
dixi.
Laetus
itaque
Bruxellam
redeo,
atque
nuncio
quae
dixerat
Butlerus.
Dynasta
verò
respondit.
Eia
dic
Butlero,
si
me
restituat,
ut
dixisti,
dabo
illi
quantum
poscet.
Pete
pretium,
ac
lubens
depo¬
sitatum
sequestrabo
in
sui
securitatem.
Cumque
id
Butlero
sequenti
die
denun¬
ciarem,
excanduit,
dixitque:
Insanus
&
miser
ille
princeps.
Ideoque
nec
unquam
illum
iuvero.
Nec
etenim
suae
pecuniae
sum
indigus,
nec
illi
cedo,
aut
inferior
sum.
Imo
nec
unquam
potui
inducere
il¬
lum,
ut
praestaret
quae
antea
fuerat
polli¬
citus.
Quapropter
coepi
dubitare,
ne
prae¬
cedentia,
quae
videram
velut
somnia
es¬
sent.
Contigit
interim,
quod
amicus,
fornacis
vitriariae
Antuerpiae
praefectus
atque
herus,
valde
obesus,
à
Butlero
obno¬
xiè
petiverit
liberari
à
molestia
pinoue¬
dinis,
cui
Butlerus
obtulit
frustulum
illius
lapilli,
ut
lingeret
semel,
sive
celeriter
at¬
tingeret
apice
linguae
singulo
mane.
Et
infra
tres
hebdomadas,
vidi
thoraces
eius
Ffff
2