HUMIDUM
RADICALE
722
te
docui,
ad
explorandos
gradus
atque
momenta
caloris
in
ambiente.
Quo
sen¬
su,
reperi
virum
triginta
annorum,
quo¬
vis
puero
calidiorem:
utut
interim
insa¬
niat
de
speciebus
calorum
diversis.
Dispu¬
tent
enim
de
qualitatibus
sensu
notis,
tan¬
quam
de
fabulis,
ac
sub
considerationibus
potentialibus:
ego
autem
assuevi,
res
prout
in
se
sunt,
dissecare,
aperire,
inspi¬
cere
&
aestimare.
Caeterum
Paracelsus
hu¬
midi
radicalis
Scholarum
ignarus,
illud
subinde
cum
Mumia
nostri
corporis
con¬
fundit:
alias
verò
reputat
velut
corporis
nostri
umbram
internam,
unde
Phlagas
umbratiles
circumlucescere
voluit.
Nimi¬
rum
humidum
radicale
esse
hominis
si¬
mulacrum,
per
totum
hominem
exten¬
sum,
&
vitam
deferens.
A
libi
quoque
mer¬
curium,
sive
unum
è
tribus
suis
initiis
(non
divisibile
in
vivis)
humidum
radica¬
le,
per
totum
aequaliter
participatum,
aesti¬
mat.
Etenim
extincta
per
pestem
vita
(mors
enim
mumialem
bonitatem
tollit)
mumia
quidem
desiit,
perscitè
eodem
hu¬
mido
in
corpore.
Tandem
quanquam
Scholae
fateantur,
iuniores
non
raro
ex¬
tingui,
nondum
absumto
humido
radicali,
ut
neque
caloris
penuriâ:
atque
hactenus
pro
sua
thesi
non
admodùm
sint
sollici¬
tae,
quâ
vitam
calore,
&
humido
radicali,
adaequatae
metiantur:
manent
tamen
in
terminis
avorum,
propter
assentiendi
con¬
suetudinem,
indagandi
ignaviam,
&
di¬
scendi
desperationem.
Siquidem
ignorâ¬
runt
vitalia
lumina
luminosa
quidem:
sed
indifferentia
esse,
propter
binorum
lumi¬
narium
majorum
distinctionem.
Calida
enim
juxta
atque
frigida
esse
posse.
Id
est,
non
didicerunt
formas
&
vitas
esse
syno¬
nyma.
Ego
verò
semper
confusam
hujus
humidi
traditionem
tanti
momenti,
insi¬
gniter
miseratus
(licet
in
humido
radicis
fateantur
volvi
utrumque
medendi
car¬
dinem)
multum
laboris
impendi
juniori
bus
annis,
per
corporum
analyses,
ut
cer¬
tum
radicalis
humidi
nuncium
aliquem
offenderem.
Ac
tandem
divino
favore,
tandem
certior
factus
sum,
nil
quicquam
eorum
esse
in
natura,
quae
à
Scholis
hac
in
parte
elato
supercilio
promittuntur.
Ag¬
nosco
quidem
humidum
seminale
primi¬
genium,
nostri
constitutivum:
sed
ejus¬
dem
prorsus
speciei,
proprietatis
&
iden¬
titatis,
cum
eo
quo
crescimus,
&
incessan¬
ter
alimur
deinceps.
Adeóque
ossa,
vi¬
scera,
nervi,
tendines
puerorum,
indiffe¬
renti
humido
constant,
crescuntque
si¬
mili,
quo
iuvenes,
absoluto
iam
incre¬
mento
aluntur.
Iuxta
axioma
Scholarum.
Nutrimur
iisdem,
quibus
constamus.
Constamus
autem
primigenio:
ergo
&
eo
nutrimur.
Deprehendi
tamen
humi¬
dum
alimentarium,
quamdiu
is
intra
radi¬
cem
mistionis,
homogenialiter
pro
incre¬
mento
admittitur:
esse
prorsus
idem
cum
radicali.
Sin
verò
postmodum
per
acci¬
dens,
in
consortium
inseparabile,
non
am¬
pliùs
admittatur:
quia
cessat
accretio:
hoc
tamen
ne
minimum
mutare,
vitiare,
alterare,
aut
alienare
naturam
prioris
hu¬
midi.
Vtpote
quod
quavis
praeclare,
per
somnia
abundans
ejicitur,
ejusdem
spe¬
ciei,
cum
primigenio
ac
radicali.
Quae
duo
nomina
in
hoc
saltem
distinguuntur,
quod
è
primigenio
formetur
foetus.
Radi¬
cale
verò
sit
illud
idem,
&
insuper
illud,
unde
crescimus
atque
nutrimur.
Et
enim
quantisper
augemur,
fit
nedum
humidi,
at
solida
appositio,
appositique
assimilatio
(Id
namque
sub
quavis
nutritione
contin¬
git
indies)
sed
insuper
fit
radicalis
unio
aliti
cum
alimento:
quae
mox
dein
per
spiritum
vitae
sigillatur,
&
vitaliter
illu¬
stratur
à
forma.
Itaque
sigillatio
characte¬
rem
continet,
qui
istud
humidum
fixat,
solidatque
in
partis
similaris
(à
cuius
nem¬
pe
Archeo
ipsum
nutrimentum
est
conver¬
sum
&
assimilatum)
homogeneam
sub¬
stantiam:
adeóque
transmutando
abit
in
familiam
continentis,
quod
antea
conten¬
tum
duntaxat
erat.
Sub
quo
fluxu,
con¬
tingit
vera
animae
informatio.
Sorte
igi¬
tur
tantum
atque
felicitate,
distinguitur
humidum
radicale,
à
rore
secundariorum
humorum:
non
autem
in
natura.
Nimi¬
rum
quòd
ros,
velut
recens
atque
novellus
hu¬