54
ROSARIVM
PHILOSOPHORVM
latim,
donec
sublimetur
quicquid
fuerit
ex
eo
volatile,
deinde
infrigidatum
ex¬
trahe,
&
quod
ad
latera
vasis
superuolatum
fuerit
cum
aliqua
parte
suae
aquae
re¬
duc
super
faeces
suas
terendo,
imbibendo,
&
assando,
donec
fiat
sicut
pasta,
&
remitte
ad
sublimandum:
ita
continue
reitera
contritionem,
&
imbibitionem,
assationem,
&
sublimationem:
vigorando
semper
ignem,
donec
figatur
terra
cum
duplo
sui
de
aqua,
&
nihil
penitus
sublimetur
ab
ipsa,
&
reducas
semper
quod
superius
ascendit
super
illud,
quod
inferius
remanet
fixum,
quovsque
totum
figatur
deorsum.
Nam
sulfur
fixum
cùm
sit
coagulatis
coagulatiuum,
naturali¬
ter
congelat
suum
mercurium
per
frequentem
sublimationem,
vel
sublimatio¬
nis
reiterationem
super
ipsum.
Exemplum
autem
huius
est
terra
&
aqua,
&
cum
aqua
commiscetur
cum
terra,
ipsa
terra
absorbit
aquam
sua
siccitatem,
&
inspissat
eam
aquam
sua
densitate,
&
eam
facit
sibi
similem
sua
grossitate:
quoniam
omne
siccum
naturaliter
appetit
suum
humidum,
&
in
suis
partibus
fit
continuatim.
Vnde
oportet
experimentatorem
istius
scientiae
ad
plenum
cognoscere
vires
naturę
&
eisdem
firmiter
adhaerere:
quoniam
natura
sufficiens
est
tibi
vel
sibi,
&
simi¬
liter
in
omni
quo
indiget
eadem
sui
perfectione.
Ipsa
siquidem
cùm
sit
sagax,
est
solicita
in
creatione
sui
corporis,
cuius
solicitudinis
non
est
finis.
Sufficit
ergo
vobis
carissimi
naturam
sapienter
disponere
extrinsecus:
quoniam
ipsa
sufficienter
intrinsecus
disponet
ad
sui
operationem.
Motus
siquidem
ipsius
sint
adhaeren¬
tes
sibi
viae
vni
modo
meliori
&
certiori
qui
possit
excogitari,
vt
patet
ex
crea¬
tione
cuiuslibet
generati.
Iccirco
tardamentum
&
praeparamentum
debent
es¬
se
in
magistris
philosophorum,
&
oparantium:
quia
natura
motum
praeterire
non
poterit,
nisi
per
contrarium
impedita
fuerit.
Certum
nanque
tempus
est,
quòd
ipsa
habet
ad
impraegnandum,
pariendum,
&
nutriendum,
ac
operandum.
vnde
cum
terram
habueris
impraegnatam,
expecta
partum.
Cùm
vero
pepere¬
rit
filium,
nutrias
eum
quovsque
possit
tolerare
omnem
ignem,
&
tunc
poteris
facere
proiectionem
de
ipso.
De
reductione
aeris
super
Elixir
ad
album.
Cap.
XXVI.
Igitur
cùm
aqua
fuerit
fixata
tere,
&
imbibe
eam
imbibitione
rorida
cum
vna
parte
aeris
sui,
&
pone
ad
sublimandum,
faciens
sub
eo
ignem
primò
lentum
postea
fortiorem,
quo
vsque
per
continuam
sublimationis
reiterationem
to¬
tum
figatur
deorsum:
tunc
per
diem
ac
noctem
facies
sub
eo
ignem
fortem.
Se¬
cunda
die
cum
sua
noctę
fortiorem:
tertia
die
cum
sua
nocte
fortissimum,
sicut
est
ignis
fundendi.
Sic
enim
aer
figetur
cum
aqua
&
terra,
quia
natura
laetatur
natura,
&
natura
docet
naturam
praeliari
contra
ignem
per
se
combustibilem.
Nam
fugienti
obuiante
perit
fuga,
quoniam
auis
plumata
detinetur
ab
implu¬
mata
deorsum
in
terra.
De
inceratione
Elixiris
albi.
Cap.
XXVII.
Abhinc
ergo
extrahe
de
lamina
crystallina,
quam
in
fundo
reperies
luci¬
dam
drachmam,
id
est
tere,
&
cera
inceratione
vltima
guttando
super
ip¬
sam
guttatim
in
tenui
crucibulo
super
ignem
leuem
de
suo
aere
albo
iam
dicto,
donec
fundatur
sicut
cera
sine
fumo.
Tunc
proba
super
laminam
ignitam
si
se
resoluerit
velocissimè,
sicut
cera
cerata
est.
Si
verò
non,
reduc
ip¬
sam
ad
cerandum
guttatim
de
oleo
suo
albo,
donec
fundatur
vt
cera
sine
fu¬
mo.
Et
hoc
quidem
est
praeceptum
omnium
philosophorum,
vt
cùm
per
subli¬
mationes
fixaueris
mundissimam
terrae
partem:
reiteres
sublimationem
resi¬
duae
partis
non
fixè
super
eam
fixam,
donec
ipsa
similiter
figatur.
Hinc
tenta
su¬
per