ANDREAE
LIBAVII
LIB.
I.
87
posses
contentus
esse
crassiore
Minerua;
ita
definiendam
censerem,
quod
videlicet
ars
sit
(scien¬
tiam
pinde
dicas)
rerum
in
se
concretarum
(vt
re¬
moueas
ea,
quę
foris
adhaerentia
facili
segre¬
gantur
artificio)
essentias
essenatiarumque
partes
per
separatione
intus
conmistorum
elaborandi,
&
ad
purissumum
efficacissimuque
perducedi,
seu
omnino
optimum
in
eadem
specie
efficien¬
dum.
Hic
enim
artis
finis
primus
&
summus
est;
quanquam
non
semper
ad
summum
eius
gradum
contendat,
&
non
rarò
subsistat
in
sola
partium
per
se
segregatione
elabora¬
tioneque;
prout
vsus
in
pręsens
postulat.
Nam
non
tantum,
integrę
essentiae
vtiles
sunt
no¬
bilesque,
sed
&
quaeuis
per
se
partium.
Itaque
si
dicerem
artem
essentias
elementaris,
na¬
tuta
ad
puritatem
internam
remotis
alienis
pro¬
ducendi,
non
aberrarem.
Nec
tunc
mihi
obijcias
huius
finis
ἀτυγίαν
cum
id
potius
diuina
virtu¬
te
quam
humana,
praesertim
in
hac
vita
possit
fi¬
eri.
Artis
perfectio
definitione
exprimenda
est,
siue
in
hac
siue
altera
vita
assequamur
τὸ
βέλτιστον,
modo
id
sit
scopus
quidam
vltimus,
ad
quem
operando
contendamus.
Diuina
autem
virtute
scopum
attingi,
non
abnuerim.
Quid
enim
praeclari
habent
artes
omnes,
si
ademeris
τὸ
θεῖον?
Qui
destillandi
scientiam
aut
metalla
transmutandi
methodum
vocant,
mancam
definitionem
pro
integra
tradunt.
Nec
destillatio
sola
est
chymiae,
sed
quaedam
eius
operatio,
nec
metallorum
meta¬
morphosis;
vt
ex
praedictis
facile
colligere
est.
F
4
Vide¬