ANDREAE
LIBAVII
LIB.
I.
119
ἐκ
δʼ
ἐμπειρίας,
ἢαὶ
ἐκ
παντὸς
ἡρέμῆσαντος
τοῦ
καθόλου
ἐν
τῇ
ψυχῆ,
ἢ
τοῦ
ἐνὸς
παρὰ
τὰ
τολλὰ,
ὁ
ἐν
ἄπασιν
ἐν
ἐνῇ
ἑκείνοις
τὸ
αὐτὸ
τέχνης
ἀργὴ
καὶ
ἐπστήμης.
Ex
experientia
principium
est
artis
&
scientiae,
siue
o¬
mnino
vniuersali
quiescente
in
anima,
siue
singulari
praeter
multa,
quod
inest
vnoquoque
vnum
idem
cum
ipsis;
qua¬
si
velit
in
informatione
scientiae,
aut
v¬
niuersalia
pridem
ex
collectione
indu¬
ctioneque
singularium
facta
&
in
ani¬
ma
reposita,
esse
respicienda,
aut
sin¬
gularia
ea,
quae
cum
in
multis
sint,
v¬
nam
tamen
perpetuam
habeant
ideam,
sitque
vnum
pro
omnibus.
Qui
itaque
chymiam
velit
constituere,
illum
opor¬
tet
sensibus,
&
experientia
pollere,
nec
minus
mente
&
intellectu
diuitem
esse.
Sed
nec
omne
quod
expertus
est,
erit
eiusdem
artis
essentiale.
Itaque
iu¬
bet
philosophus
compingere
τα
καθ
αυ¬
τὸ
quae
sunt
homogenea,
exclusis
omni¬
bus
heterogeneis.
Iuxta
hanc
doctri¬
nam
nihil
in
chymiam
recipietur,
quod
non
sit
chymicum:
Nihil
nisi
quod
ve¬
rum.
Omne
enim
falsum
heterogene¬
um.
Praeterea
in
omni
quaestionum
ge¬
nere,
tantum
quatuor
sunt
scientificae,
hoc
est,
quae
per
propriam
causam
rem
ex¬
plicent.
Scire
enim
est
per
causas
cogno¬
scere,
easque
primas
&
immotas.
Vna
est,
H
4