PHILO
SOPHICAE.
153
dat,
quae
accipit,
καὶ
τῷ
μὲν
δίδωσι
τοῦ
δε
λαμβάνει.
καὶ
τὰ
μὲν
ἐπὶ
τὸ
μειον
ίοντα,
διακρίνεται
εις
τὴν
ἐλάσσονα
χώρην,
τὰ
δὲ
ἐπὶ
τὸ
μέζον
πορευό¬
μενα
συμμισγόμενα
ἐξαλλάσσει
εις
τὴν
μειζω
τάξιν.
Minora
mino¬
ribus
locis
adaptat,
maiora
maioribus
idque
commixtione
al¬
terata
&
benignè
temperata.
Quae
Elementorum
ordini¬
bus
consentanea
sunt
in
alimentis,
ad
eorum
ordinem
segregat,
quae
partium
&
Principiorum
similiter.
Τὰ
δὲ
ξεῖνα
μὴ
ὁμότροπα
ὡθέεται
ἐα
χὡρης
ἀλλοτρίης.
οὐ
γὰρ
δύναται
τὸ
μὴ
ὀ¬
μότροπον,
ἐν
τοισιν
ἀσομφώροιστι
χωριοισιν
εμμένειν,
πλανᾶται
γὰρ
ἀγνοοῦ¬
μενα.
ξυμμισγόμενα
δὲ
ἀλλήλοισι
συγγινώσκεται.
προσοίσει
γὰρ
τὸ
ενμφορον
τῶ
συμφόρῷ.
τὸ
δὲ
ἀσύμφορον,
πολεμεῖ
καὶ
μάχεται
καὶ
διαλλάσσει
ἀπ'
ἀλλήλων.
Peregrina,
hoc
est,
quam
non
sunt
ὁμότροπα,
ab
alienis
sedibus
pelluntur.
Ea
enim
propria
est
facultas
omnium
uitalium
Elementorum,
ut
in
suis
regionibus,
nihil
alieni,
uel
dissentanei,
ferre
possint:
sed
omnia
collectis
uiri¬
bus
à
se
expellunt.
Peregrinum
autem
est,
quidquid
non
habet
signaturas
conspirantes,
id
est,
in
quibus,
nec
tempora
congruunt,
nec
colores,
nec
odores,
nec
sapores,
nec
corporaturae.
In
his
corporum
Principia
necessario
dissentanea
sunt,
Elementa
quoque.
Qua¬
propter
locorum
fauore
destituta,
qui
ignoti
sunt
hospites,
errant,
locumque
in
diuersorio
non
inueniunt.
Domestica
uerò
cognoscuntur,
quia
signaturae
sunt
similes,
&
Radices
habent
communes
ad
Mixtionem
consentientes.
Hoc
est
tritum
illud
Philosophorum
dogma,
Naturam
Natura
propria
laetari.
Διὰ
τοῦτο
αν¬
θρώπου
V