PHILOSOPHICAE.
389
nec
radices
habent,
in
quibus
seorsim,
&
sincerae
de¬
monstrari
possint.
Aspicite
aronis
radices
et
folia,
quan¬
tam
calorum
potestatem,
acri
&
exulcerante
sapore
promittant,
leni
uerò
adhibita
digestione,
&
saporis
acrimonia,
&
caloris
indicia
tolluntur,
quia
superficia¬
riae
extiterunt
qualitates,
Radici
non
cohaerentes.
Pi¬
peris
uerò
&
Zingiberis
acrimonia
constantior
est,
quia
in
salè
fundatur,
uel
in
radice
ac
Principio;
quod
ad
corporum
constitutiones
concurrere
oportet.
Sulphuris
praeparati
sapor,
interdum
astringentem
aciditatem,
obscuram
tamen,
repraesentat:
nihilomi¬
nus,
diaphoretica
&
consumtiua
facultate
pollet.
An¬
timonij
uitrum,
insipidum
plane
est,
uomitionum
ta¬
men,
&
purgationum
suspecta
uehementia,
infame
euasit.
Chelidonia,
in
praeparatione,
mirabiles
sapo¬
rum
&
odorum
differentias,
saepe
contrarias,
osten¬
dit.
Quid
cupri
pontagiosa
amaritudine
ingratius
excogitari
potest?
nihilominus
dulcedinem,
etiam
saccharo
gratiorem,
ex
cupro,
praeparatione
eduxi¬
mus.
Itaque
linguae,
&
externorum
sensibilium
ac
sen¬
suum
inanes
censuras,
ijs
relinquemus,
qui
linguae
sa¬
pientia,
&
sensuum
tam
exquisita
subtilitate
pollent:
nos
uerò,
stabiles
&
sinceras
proprietatum
radices
inquiremus,
ex
quarum
certis
&
infallibilibus
signa¬
turis
facultatum
origines
inueniemus.
Tales
radices
non
sunt
peregrinae,
sed
sunt
Principia
illa
ex
quibus
omnia
CC
3