(cuius
tamen
adhuc
nomini
parco
ob
senectam)
etsi
per
se¬
satis
ex
natiua
inuidia
sese
agnoscendum
praebet,
quâ
non
censura
&
castigatione
dignus
sit
tàm
temerè
in
me
scriptaque
mea
debacchari
sit
ausus,
quae
nullam
in
quen¬
quam
offensionem
continent,
Christianique
praescriptas,
leges
in
proximum
seruant.
Nec
velim
hîc
à
me
querelas
intendi,
quod
scribendi
libertatem
in
aliorum
scripta
cuiquam
velim
eripere.
In
omnibus
enim
artibus
ac
scientus,
vltro
citroque
contra¬
riorum
argumentorum
dimicationibus,
veritas
meliùs
enucleatur
ac
innotescit:
sed
quòd
in
personas
ipsas
inue¬
hi,
&
sese
mutuis
conuitiis
incessere
ac
confodere
sit
ne¬
fas,
planéque
philosopho
homine,
ne
dum
Christiano,
indignum.
Quod
ad
nos
attinet
tales
re
ipsa
non
su¬
mus,
quales
nos
falsò
&
iniquè
describit
Anony¬
mus,
cùm
contra
testimonia
satis
copiosa
acluculenta,
no¬
strae
vocationis
à
celeberrimis
omniu
totius
Europae
Aca¬
demiis
habeamus:
si
tamen
prorsus
furores
&
impetus
animi
coërcendi,
non
habet
in
se
potestatem,
sobrietatem
saltem
senectus
illius
ac
modum
seruarè
potuit
&
de¬
buit,
necnon
Regis
ipsius
ebseruantia
ac
respectus,
fraena
Anonymo
inticere,
qui
nos
dignos
iudicauit,
quos
in
consilium
suae
valetudinis,
&
in
numerum
suorum
ordinar.
Medicorum
admitteret,
eligeret
&
retineret.
Quàm
autem
sit
ille
prostituti
pudoris
at
verecundiae
satis
hinc
constat,
vt
qui
etiam
ex
nostris
collegis
vnum
au¬
sus
sit
mala
fide
incusare,
quasi
de
industria
&
consul¬
to,
honesto
cuidam
viro,
officiario
Regio,
aut
vt
scribit
Anonymus,
Scribae
Praetorij
Parisiensis,
interitum
acce¬
lerarit
ac
praecipitarit,
ne
qui
vacantibus,
vt
vocant
of¬
ficis
quaestus
in
scrinis
Regis
desideraretur,
tempestiuè
illum
suis
haeredibus
vindicaret,
&
aerarium
eo
regium