148
Ab
ipso
primo
principio,
natura
tanquam
secundum
principium
procedit,
vt
pote
quę
ab
ipso
Deo
verbi
eius
virtute
fiat,
rebus
om¬
nibus
indita
ac
insita
sit.
Quae
re
vera
post
pri¬
mum
illud
principium
nobis
sanctè
colen¬
dum,
sedulò
nobis
inquirenda
&
indaganda
est:
cuius
vtique
cognitio
maximè
necessaria,
ac
summè
vtilis
futura
est,
nec
non
elegantissi¬
ma
ac
iucundissima
eius
peruesligatio.
Vtili¬
tas
hinc
patet,
quòd
omnium
rerum
quae
ex
ea
constant,
&
à
qua
nomen
mutuantur,
quòd
naturales
res
dicantur,
cognitio,
inde
pto¬
manet,
siue
res
sint
sensibus
peruię,
siue
a
sen¬
sibus
exclusae.
Hinc
magni
Philosophi
tùm
Christiani,
tùm
Ethnici,
significationem
no¬
minis
naturae
rebus
propemodum
omnibus
a¬
daptare
impulsi
sunt.
Ita
vt
vel
ipse
Aristoteles
in
ea
diuisione,
quam
instituit
naturae,
in
pri¬
mam
&
secundam,
cùm
de
prima
loquitur,
quam
naturam
naturantem
vocat,
per
eam
de
Deo
verba
facere
se
intelligat.
Quin
&
Zeno
pariter
Stoicorum
princeps,
promulgabat
naturam
nihil
aliud
quam
Deum
esse.
Atque
hinc
eruitur
ratio,
cur
Lactantius
cap.
10.
lib.
6.
de
ira
Dei,
&
cap.
126.
diui¬
narum
institutionum,
nec
laudat,
nec
vsque
adeò
probat
Senecam
etsi
Stoicorum
acu¬
tissimum,
aliam
ob
causam,
quam
quod
cum
praeceptore
naturam,
fatum,
fortunam
vnius
&
eiusdem
Dei,
variâ
suâ
potestate
vtentis,
nomina
esse
scripsisset¬
Prima
igitur
natura
naturans,
Deus
est.
Se¬