309
ri,
nullus
non
ardor
ac
incendium
corporis
extingui
possit.
Vt
hinc
quàm
imperitè
ac
iniquè
Anonymus
iste,
nobis
conuitietur,
calumnientur,
&
insultet,
quasi
ignem
igne,
&
incendium
incendio
augentibus,
abun¬
de
liqueat.
Hinc
imperitia
illius
elucescit
quòd
citra
vllam
verae
viuaeque
sulphuris
ana¬
tomiae
cognitionem
ac
rationem
nos
dam¬
net,
eo
quod
cortices
tantùm
rerum
oculis
eradat,
interiores
verò
medullas
nulla
animi
solertia
rimati
possit:
non
satis
edoctus,
quod
occultum
est
in
recessu
cuiusuis
rei,
illud
esse
prorsus
contrarium
manifesto,
vt
hinc
liceat
arguere,
quantò
faciliùs
exteriora
sulphuris
ardeant,
interna
eius
viscera,
hoc
est
occul¬
tam
quamdam
essentiam
in
illo
latentem,
quae
arte
tamen
sagaciter
extrahi
potest
om¬
nibus
ardoribus
ac
incendiis
reluctari,
eius¬
que
viribus
illa
emori
ac
extingui:
Nec
quic¬
quam
facit
inepta
illius
ratio,
qua
asserit
sul¬
phur
pinguedinem
esse
terream
concipien¬
dae
flammae
idoneam,
&
igneae
esse
proprieta¬
tis:
cum
ea
sua
mole
cadat,
nullisque
fulcris
muniatur,
imo
iisdem
medicorum
Arabum
axiomatibus
infringatur,
ac
destruatur
qui¬
bus
camphoram
volunt
esse
frigidam,
quae
tamen
flammam
facilè
concipiat,
eóque
etiam
ardentius
excandescat
ac
promptiùs
incen¬
datur,
vt
hinc
sibi
non
satis
constare,
Anony¬
mum
sed
in
varias
incertasque
sententias
di¬
strahi
illum
apertè
liqueat.
Sed
iam
iam
excutiamus,
quomodo
Anti¬