62
cilè
inuestiget:
nec
eam
fuisse
Hippocratis
mentem
paulò
post
docebimus.
Morbos
oriri
ex
dissidio
principiorum,
certum
est
&
quo¬
tiescunque
principia
illa
à
sua
temperie
disce¬
dunt
(quàm
vocant
intemperiem)
ac
vnum
ab
alterius
consortio
separatum,
seorsim
domici¬
lium
figens,
morbum
parit.
Dum
enim
aliorum
permistione
destituitur,
quae
simul
iuncta
con¬
cordiam
fouent,
bellum
tunc
corpori
indicit,
nullis
coercitum
fraenis:
Nec
putes
me
hic
qua¬
litates
simplices
&
nudas
intelligere,
sed
essen¬
tias
ipsas,
in
quibus
vigent:
illae
δυναμεις
Hip¬
pocraticae,
quae
sanitatem
incolumi
suo
balsa¬
mo
tuentur
vel
eam
deperditam
restituunt.
Sic
enim
Hippocrates
dicebat
παντα
ἀπο
δυνα¬
μεων
γινειας,
το
θερμον
ψυχρον,
ὑγρον,
ξὑρου
non
esse
μεγαλην
δυναμιν
ἐχον.
Propterea
illa
profli¬
gandorum
morborum
viribus
carere.
Cùm
ergo
in
essentiis
semina
&
proprietates,
tùm
sanitatis
tùm
morborum
delitescant.
Sequitur
illa
essen¬
tiis
quoque
esse
fouenda,
non
qualitatibus:
Quae
essentiae,
cùm
meri
sunt
spiritus
agentes,
spiritibus
etiam
non
corporibus,
quae
dissimi¬
lia
sunt,
aut
si
vis
contraria,
debellandi
sunt.
Sed
hic
nobis
non
haerendum,
aut
longiùs
pro¬
grediendum.
Asseris
omnia
ex
elementis
con¬
stare,
ergo
&
corpora
nostra.
Si
autem
elemen¬
tum
aëris
patitur
in
nobis,
an
elemento
terrae
succurretur
illi?
Cur
aduersus
pestem
nulla
propemodum
medicis
remedia
occurrunt?
An
quod
nulla
sint
(hîc
in
Dei
iudicia
insurgere
non
est
animus,
qui
medicamentis
virtutem
detrahis
cùm
vult,
veliis
benedicit)
nequaquam,
sed
quod