CHYMICVM.
77
non
possum
coram
Domino
meo
magni¬
fico.
Alch.
Iam
ergò
nosti
Philosophum?
Merc.
maxime
mi
Domine;
video
domina¬
tionem
vestram
magnificam
philosophum
esse
excellentissimum.
Alchym.
Laetus
in
corde
suo
dicit:
certè
ego
iam
inueni,
quod
quaesiui.
Iterum
ad
Mercurium
dicit
voce
terribili:
Nunc
Eia,
iam
ergo
esto
o¬
bediens,
alias
non
bene
tecum
erit.
Merc.
Libenter
mi
Domine,
si
tantum
possim:
nam
iam
debilis
valde
sum.
Alchym.
Quid
iam
te
excusas?
Merc.
Non
mi
Domine,
sed
lan¬
guesco:
Alchym.
Quid
tibi
nocet?
Merc.
Al¬
chymista
mihi
nocet.
Alch.
Quid
tu
adhuc
me
rides?
Merc.
O
Domine
non,
de
Alchy¬
mista
loquor,
tu
autem
Philosophus
es.
Alch.
O
bene,
bene
ita
est.
Sed
quid
fecit
ti¬
bi
Alchymista?
Mer.
O
mi
Domine,
multa¬
mala
fecit
mihi,
nam
commiscuit
me
mise¬
rum
rebus
mihi
contrarijs,
vnde
non
pos¬
sum
peruenire
ad
vires
meas,
&
sum
ferè
mortuus:
cruciatus
enim
sum
vsque
ad
mor¬
tem
ferè.
Alch.
Odignus
es
istis,
quia
es
ino¬
bediens.
Merc.
Nunquam
inobediens
fui
a¬
licui
Philosopho,
sed
ex
natura
mihi
est
ri¬
dere
stultos.
Alch.
Et
de
me
quid
sentis?
Me
O
Domine
tu
es
Vir
magnus
Philosophus
maximus,
tua
magnitudine
excellis
Her¬
metem.
Alch.
Certè,
ita
est,
ego
sum
vir
doctus,
sed
me
nolo
laudare
ipse,
sed
&
Vxor
D
6