CHYMICVM.
79
ego
sum
vir
optimus,
mecum
locutus
est
Mercurius;
certè
me
amat,
&
incoepit
ite¬
rum
laborare
diligenter,
coepit
Mercurium
sublimare,
distillare,
calcinare,
turbisare,
praecipitare,
soluere
miris
modis
&
aquis
varijs,
sed
vt
prius,
frustra
conatus
est,
ina¬
niter
consumit
sumptus
&
tempus.
Qua¬
propter
tandem
incipit
maledicere
Mercu¬
rio,
&
Naturam
blasphemare,
quòd
crea¬
uerit
illum.
Natura
verò
cùm
audiuit
ista,
vocauit
Mercurium
ad
se,
&
dixit
illi:
Quid
tu
fecisti
huic?
quid
mihi
maledicit
propter
te?
&
blasphemat
me?
cur
non
praestas
quod
debes:
sed
Mercurius
modestè
se
excusat,
at
Natura
iubet
vt
sit
obediens
filius
doctrinę
quaerentibus
se.
Mercurius
promisit
se
id
praestiturum,
aitque:
Mater
Natura,
sed
stul¬
tis
quis
satisfaciet?
Natura
subridens
dis¬
cessit:
Mercurius
verò
iratus
Alchymistae,
etiam
ad
suum
locum
vadit.
Dost
aliquot.
dies,
incidit
in
mentem
Al¬
chymistae,
quod
in
laeboribus
suis
al
quid
omiserit,
iterum
ad
Mercurium
recurrit,
&
illum
cum
stercore
porcino
commiscere
constituit.
Sed
Mercurius
iratus,
quod
illum
sinistrè
coram
Natura
matre
accusauerat,
ad
Alchymistam
ait:
Quid
tu
stulte
ex
me
habere
visacur
me
accusasti?
Alch.
Tunc
es
ille,
quem
ego
desideraui
videre?
Merc.
Ego
sum,
sed
nemo
me
coecus
videre
potest.
Alch.