CAPITULUM
IV.
207
dicerent,
impietatis
maximam
incurrerent
no¬
tam
Propria
enim
conscientia
victi,
rem
aliter
se
habere
norunt.
Sin
verò
DEUM
autho¬
rem
Naturae,
ut
&
caeterarum
rerùm
omnium
faterentur:
totum
subitò
corrueret
ipsorum
Philosophiae
aedificium:
Super
hoc
enim
Natu¬
rae
&
aeternitatis
mundi
fundamentum,
illud
superstructum
est,
quo
diruto,
omnia
simul
col¬
labi
nec
essum
est.
Si
enim
Natura
est
ab
aeterno,
&
princi¬
pium
motus
&
quietis:
nihil
illa
differet
ab
ip¬
so
DEO.
Solus
enim
DEUS
est
ab
aeterno,
&
rerum
omnium
principium.
Sed
ut
huic
stru¬
mae
bitaphum
praetenderent,
mundana
sua
stul¬
titia
(sapientia
volebam
dicere)
hanc
distin¬
ctionem,
excogitarunt:
ubi
principij
conside¬
rationem
duplicem
adducentes,
aliud
creationis,
aliud
vero
generationis
esse
asserunt:
&
sic
duplicia,
rerum
principium
contra
omnem,
rationis
sensum,
&
ipsam
verita¬
tem,
Theologicam,
haud
sine
impietatis
ma¬
cula
perperam
statuunt.
Nunquam
enim
vel
subtilissimis
acutissimisque
rationum
mo¬
mentis,
ullam
demonstrare
poterunt
horum