5
DE
ANTIQ.
MEDICINA.
Proh
pudor:
hoc
etiam
ratione
carentia
norunt,
Ipsa
parant
curam
dum
sibi
bruta
suam.
Quando
feris
tergo
capris
haesêre
sagittae,
DICTAMVM
quaerunt
gramina
nota
sibi.
Nec
suus
accipitrem
latuit
medicaminis
vsus,
Vnde
potest
oculos
exacuisse
suos.
SERPENTINA
suis
non
est
ignota
colubris,
Caecaque
pungentes
vrsa
requirit
apes.
At
quibus
est
superi
coelestis
imago
Parentis,
Talia
num
voluit
nos
latuisse
Deus?
Haud
equidem
credam,
sed
nos
malus
abstulit
error,
Dum
nimis
ingratis
spernimus
ista
modis.
Heu
mihi
quae
res
est
iam
peruersissima
mundi,
Adscribit
Sathanae
munera
sancta
Dei.
O
grauis
impietas
quae
sanctam
respuit
auram,
Quae
potius
tenebras
quàm
bona
lucis
amat.
Ergò
malus
Daemon
nobis
has
contulit
artes
Primaeui
notas
quas
habuêre
Patres?
O
fortunatos,
quibus
haec
arcana
reuelat
Demissus
coelo
spiritus
ille
Dei.
Nonne
docente
Deo
cunctis
sua
Nomina
Plantis,
Et
vires
docuit
primus
ADAMVS
homo?
Vnde
suae
virgae
poterat
vim
nosse
IACOBVS,
Non
benè
naturae
si
didicisset
opus?
Et
non
corruptum
quamuis
iam
lumine
cassum
IOSEPHVS
poterat
corpus
habere
Patris?
a
a
3
Adam.
Iacob.
Ioseph.