LAPID.
PHILOS.
THEORIA.
165.
foramiue
exiguo
aperto,
per
quod
humiditas
posset
euaporari;
qua
euaporata,
obstructo
fo¬
ramine,
ignem
per
gradus
augebant,
do¬
nec
paulatim
inciperent
ignescere,
eumque
obscurum
ignitionis
gradum,
quo
Clauis
non
funderetur,
ad
24.
horas
continuabant:
tum
vasis
per
se
refrigeratis,
exemptae
mate¬
riae,
aquam
feruentem
effundebant:
vt
Cla¬
uis
solueretur:
quàm
deinde
aqua
commu¬
ni
abluebant.
Corpora
verò
calcinata,
ad
impalpabilitatem,
suprà
marmor
trita,
a¬
qua
communi,
ab
omnibus
suis
impuritatibus,
&
nigredine,
abluebant:
ita
vt
calces
rubri
cor¬
poris,
essent
splendidae,
ac
albae,
etiam
clarae,
&
instar
niuis
albae:
atque
haec
erat
veterum
imperfecta
metalla,
à
faecibus
suis
&
combu¬
stibili
nigredine,
&
foetenti
fumo,
quem
in
mi¬
nera
contraxerant,
repurgandi
ratio.
Cum
autem
ea
in
corpus
reducta
viderent,
nec
in
Solem
nec
in
Lunam
esse
conuersa:
coepe¬
runt
cogitare,
quanam
medicina,
aut
qua
materia,
fieri
posset,
&
quo
modo
tinctu¬
ra
inuenirj,
quae
in
purgata
metallorum
cor¬
pora
ingressum
haberet:
cumque,
omnium
Salium,
aut
Aluminum
speciebus
perlustratis,
nihil
in
iis
inuenirent,
quod
Metalla
in
So¬
lem,
aut
Lunam
posset
conuertere,
aut
tin¬
gere,
aut
in
iis
ingredi:
intellexerunt
tandem
non
alibi
illud
Arcanum
latêre,
quàm
in
Spiritibus,
qui
metalla
essent
ingressurij,
se
seque
cum
ijs
permixturi.
Verùm
ex
his
ma¬
gnas
animaduerterunt
difficultates:
quod,
L
iiij
Clauis
artis
a¬
qua
com¬
muni
fa¬
cilè
solui¬
tur.
In
spiriti¬
bus
totius
artis
Chi¬
miae
arca¬
num
late¬
re.