24
Aureliae
occultae
Philosophorum
Opt.
Max.
ex
nihilo
aliquid
creauit,
illud
aliquid
vero
fiebat
vnum
aliquod,
in
quo
omnia,
creaturae
coelestes
&
terre¬
stres,
dixit
enim
Deus:
fiat,
&
erat.
Cum
vero
cuncta
verbo
suo
creata
essent,
&
ante
eum
erat
vniuersa
natura,
&
à
re
separata
erat,
ac
bona,
in
essentia
sua
ante
Deumerat,
&
beneplacitum
erat
Deo
in
eo,
erat
enim
valde
bonum,
ve¬
rum
aliquid
ex
eo
cito
perierat,
&
non
perdurauerat
vsque
ad
tembus
magni
illius
mundi,
praeter
hoc
igitur
&
aliud
requirebatur,
per
vnum
enim
perdurare
non
poterat,
pro¬
ut
initio
conditum
fuerat
propter
imbecilliorem
creatu¬
ram,
quam
Deus
pariter
volebat,
&
dicebat,
crescite
&
multiplicamini,
tunc
enim
multiplicabatur,
in
tantum,
vt
nihil
interiret,
vsque
ad
magnum
seculum
finis
mundi,
haec
enim
erat
benedictio
Domini,
quam
homini
verbo
suo
im¬
pertit,
&
omnia
ad
finem
vsque
obedientia
summa
perfici¬
untur,
&
spiritu
sancto
reguntur,
idem
etiam
est
in
Adamo
&
Eua,
masculo
&
foemina.
Obseruandum
hic,
qua
ra¬
tione
per
Vnum
creatio,
per
alterum
augmentum,
multi¬
plicatio
&
conseruatio,
&
per
tertium
administratio
perfi¬
ciatur,
tanquam
per
spiritum,
haec
enim
exactiori
trutina
examinanda
sunt.
Laus
&
honor
Deo
Trinuno.
Postre¬
mo,
Deus
homini
quoque
ad
essentiam
cito
praeceptum
&
prohibitionem
adiungebat,
&
omnia
ei
subijciebat,
absque
omni
defectu,
&
potestatem
dabat
de
omnibus
fructibus
Paradisi
comedendi,
praeter
vnicam
illam
arborem
scien¬
tiae
boni
&
mali,
cuius
fructu
interdictum
ei
fuerat,
&
qui¬
dem
forsan
ob
daemonis
malitiam,
cuius
voluntati
tandem
tamen
ex
inobedientia
subijciebatur,
bonum
enim
solum
est
cognoscendum,
&
malum
fugiendum,
quo
&
hosti
via
praepararetur,
Deus
namque
solus
est
Dominus,
qui
cun¬
cta
administrat,
creaturae
vero
omnes
ei
subiectae;
praece¬
ptum
peccatum
introduxit,
cum
homines
id
non
obserua¬
rent,
ex
instinctu
scilicet
daemonis
&
proprij
arbitrij,
hoc
etenim