7
PROOEMIVM.
tur,
is
sciat,
illam,
in
se
ipsa,
nequaquam
esse
difficilem,
quodque
illi,
Deum
qui
diligunt,
ad
eamdemue
ab
illo
dignantur,
illam
facilime
consequantur.
Sin
verò
mihi
aliquis
exprobrare
conetur,
quod
nimi¬
rum
artem
illam
nimis
clarè,
&
expresse,
tradiderim,
adeo
vt
quilibet
illam
queat
intelligere:
Illi
respondeo,
quod
quidem
satis
expresse
dignis
eamdem
conscripserim,
&
qui¬
bus
Deus
illam
non
inuidet,
indigni
vero
illam
minime
molestabunt.
Equidem
artem
integram
praeposterae
sapien¬
tiae
nasutulis,
de
verbo,
ad
verbum,
explicaui:
verùm
illi
eamdem
in
cordibus
suis
irriserunt,
minime
credentes,
quod
duplex,
in
opere
nostro,
siet
resurrectio.
Ars
itaque
nostra,
tàm
in
Theoria,
quam
praxi,
merum
donum
Dei
est,
quàm,
cui
vult,
tradit,
nec
cuiusquam
velle,
aut
cur¬
rere,
interest.
Illam,
cum
omnibus
suis
substantiis,
&
re¬
quisitis,
nunc
ante
annons
IIIXX,
vel
IIXX,
probe
noui,
&
nihilominus
tamen
Dei,
exipsius
nutu,
gratiam
exspecta¬
re
necessum
habui.
Nemo
quoque
mortalium
de
artis
huius
certitudine,
&
veritate
dubitet:
illa
siquidem
in
natura
tam
verax,
certa,
&
indubia
à
Deo
ordinata
est,
non
secus
ac
sol
de
die,
luna
verò
noctu
splendorem
suum
mortalibus
lar¬
gitur.
Hisceexiguam
sane
istam
meam
praefationem
concludam,
&
Tractatum
ipsum
incipiam.
Vos
perdilecti
crucis
aureae
Fratres