62
AVREVS
TRACTATVS.
mis
ossa
illius
niuis
instar
erant
candida,
illaque
sangui¬
nem
eius
superabant.
Postquam
igitur,
dilecti
mei
Senes,
qui
è
sublimiori
loco
foueam
circumstabant,
meosque
conatus
obserua¬
bant,
rei
illius
certiores
redditi
fuissent,
acriter
interse
inuicem
disceptabant,
quantum
quidem
ex
eorumdem
commotione
colligere
poteram:
Quid
autem
dicerent,
ego,
in
profunda
fouea
adhuc
constitutus,
percipere
non
potui.
Concertatione
ipsorum
vero
subinde
majores
vires
adquirente,
audiebam,
quod
vnus
ex
illis
diceret
viuificare
etiam
ipsum
illum
oportet,
alias
Collega
no¬
ster
esse
non
poterit.
Ad
vitandas
igitur
vlteriores
amba¬
ges,
ex
fouea
latum
quemdam
locum
transcendebam,
&,
nescio
quomodo,
ad
altum
aliquem
murùm
peruenie¬
bam,
cujus
altitudo
vltra
centum
vlnas,
nubes
versus,
ascendebat,
in
sublimi
vero
ne
pedem
quidem
latus
erat,
&
à
principio,
vbi
ascenderam,
ad
sinem
vsque
ferrea
an¬
sa
sese
extendebat,
quae
medio
in
muro
multis
infusis
ful¬
cris
probe
munita
erat.
Illum
in
murùm,
inquam,
perue¬
niebam,
mihique
videbatur,
quasi
aliquis
aliquot
passibus
me
antecederet,
idque
in
dextro
ansae
illius
latere.
Cùm
vero
illum
aliquandiu
sequutus
fuissem,
à
ter¬
go
alterius
lateris
etiam
alium
me
sequi
cernebam:
ad¬
huc
tamen
dubito
num
vir,
aut
foemina
fuerit,
clamans
dicensque
suo
in
latere
melius
ambulandum
esse,
quàm
illa,
qua
ego
incederem,
via,
quod
facile
quidem
crede¬
bam:
Ob
ansam
siquidem
istam,
quae
in
medio
consiste¬
bat,
&
gressus
nimis
angustos
reddebat,
in
tanta
altitudi¬
ne
male
admodum
incedebatur,
cum
aliquos,
ista
via
in¬
cedere
volentes,
à
tergo
decidentes
viderim.
Quocirca
sub