63
DE
LAPIDE
PHILOSOPHICO.
sub
ansa,
fortiter
penetrando,
manibus
firmissime
me
te¬
nens,
altero
in
latere
progrediebar,
donec
ad
locum
ali¬
quem
istius
muri
peruenirem,
qui
descensu
praeceps,
&
pe¬
riculosus
admodum
erat.
Et
tùm
demum
me
poenite¬
bat,
quod
in
altero
latere
non
mansissem,
quod
etiam
ab
interiori
loco
non
amplius
attingere
poteram:
Fieri
et¬
iam
non
erat
possibile,
vt
iterum
retrocedere,
&
altera
via
incedere,
potuissem.
Faciens
igitur
periculum,
&,
pedibus
meis
bonis
confidens,
absque
damno
descende¬
bam:
cumque
paulo
vlterius
ambulassem,
de
nullo
am¬
plius
periculo
mihi
constabat,
nec
sciebam,
quo
vel
mu¬
rus,
aut
ansa
recessissent.
Facta
igitur
nunc
descensione,
elegantem
inibi
rosa¬
rum
fruticem
deprehendebam,
in
quo
fragrantissimae
rubrae
albaeque
rosae
creuerant,
quarum
tamen
rubrae
al¬
bas
multitudine
superabant.
Illarum
quasdam
decer¬
pebam,
illasque
pileo
meo
imponebam.
Apparebat
au¬
tem
mihi
inibi
murus
aliquis,
qui
magnum
hortum
cir¬
cundabat.
In
horto
isto
erant
juuenes,
quos
virgines
li¬
benter
accessissent:
non
tamen
multum
circumire,
vel
magnam
molestiam
impendere
volebant,
vt
ad
horti
fo¬
reis
peruenissent.
Quocirca
illarum
me
miserebat,
vi¬
am,
qua
veneram,
repetebam,
plana
tamen
via,
&
tam
ci¬
to
progrediebar,
vt
illico
quasdam
domos
reperirem,
vbi
Hortulani
aedeis
reperire
mihi
persuadebam.
Reperie¬
bam
autem
ibi
multos
homines,
quorum
singuli
pecu¬
liares
suas
cellas
habebant,
raro
duae
conjunctae
erat,
qui
summo
studio
laborabant:
quilibet
tamen
peculiarem
suum
laborem
habebat.
Quicquid
autem
agebant,
idem
&
me
antea
fecisse
&
laborasse
mihi
videbatur,
atque
nunc