111
SAPIENTVM.
possis,
de
quo
sane
ne
vmquam
tibi
cogitandum
fuisset,
adeo
in
corde
tuo
ipse
senties,
quomodo
nimirum
Deus
clementissimus
orationem
tuam
clementissime
etiam
exaudiuerit,
&,
ad
felicem
ingressum,
tibi
quasi
iam
iam
reuelationem
exhibuerit
&
monstrauerit.
Posthaec,
prostratus
in
genua
tua,
humili
contritoque
corde
ipsi,
pro
precum
tuarum
exauditione,
grates
debi¬
tas,
laudem,
gloriam,
honoremque
persoluas,
simulque
iterum
etiam
atque
etiam
roges,
vt
inchoatam
istam
gra¬
tiam,
quam
iam
modo
in
corde
tuo
percepisti,
etiam
&
porro
per
spiritum
suum
sanctum
propagare,
teque
ita
regere
dignetur,
vt
tam
alto
mysterio,
si
tibi
nunc
omni
no
reuelatum
sict,
recte
vti,
illudque
ita
tractare
queas,
vt
id
ad
solam
sanctissimi
ipsius
nominis
gloriam
&
hono¬
rem,
indigentisque
proximi
vtilitatem
correctionemque,
dirigatur.
Cogitabis
praeterea,
&
tum
cogitationes
istas
probe
apud
te
perpendes,
ne,
&
quidem
sub
iactura
aeternae
tuae
salutis
atque
beatitudinis,
forsitan
mysterium
illud
indi¬
gno
vel
impio
alicui
reueles,
multo
minus
communices,
aut,
illius
participem
ipsum
facias.
In
summa
neutiquam
isto
abuteris,
sed,
vti
modo
diximus,
ad
solam
Dei
gloriam,
non
vero
adpropriam
tuam
laudem,
conuertes.
Iuxta
illud,
iterum
tibi
cogitandum
est,
quod,
nisi
id
faceres,
sed
cum
periculo
metam
forsitan
transilires,
Deus
te
impunitum
haud
reli¬
cturus
esset,
&
tum
millies
multo
melius
fuisset,
vt
num¬
quam
de
eo
aliquid
sciuisses,
aut
cognouisses.
Hisce
bene
perpensis,
&
tum
te
Deo
(qui
rideri
sese
non
patitur)
in
eo
quasi
deuouisti,
&
tibi
ipsi,
hac
ratione,
metam
scopumque
praefixisti:
tunc
tamdem
primumque
discere