173
SAPIENTVM.
est,
per
cottidianam
assiduamque
pietatis,
Christianarum
virtutum
exercitationem,
laetitiae
tristitiaeque
tempore,
quemadmodum
etiam
per
sedulam
considerationem
puri
diuini
verbi,
si
alias
internum
nobis
concessum
lu¬
men
gratiae,
Deique
spiritus,
in
nobis
operari
&
non
pla¬
ne
extingui
debeat,
(Eccles.
10.)
auxilium
subsidiumque
praestandum
est,
eoque
ipso,
sine
vllo
taedio,
atque
indesi¬
nenter
excitari
atque
inflari
oportet.
Quęmadmodum
enim
&
in
terrenis
etiam
rebus
fieri
solet,
vt,
si
opifex
ferrum,
quod
in
se
ipso
frigidum
est,
saepius
lima
expoliat,
illud
per
durantem
istum
motum
calefiat,
lumen
&
lam¬
pas
itidem;
(Coloss.
3.)
nisi
continuo
oleo
foueatur,
tam¬
dem
deficit
&
omnino
extinguitur:
itam
etiam
&
homo
in
suo
interno
igne,
nisi,
vti
dictum,
non
assidue,
absque
tae¬
dio
&
molestia;
exerceat,
sensim
decrescit,
donectam
dem
eo
plane
priuetur.
Quocirca
(quemadmodum
nunc
saepissime
monuimus,
idemque
etiam
summa
effla¬
gitare
necessitas
videtur)
verbum
Dei
diligenter
audien¬
dum,
bene
considerandum,
indesinenterque
exercen¬
dum
est.
Quod
autem
licic
de
illius
auditu,
qui
non
tantum
ex¬
ternis
beluinisque,
sed
internis
animi
oculis
(1.
Tim.
1.).
fieri
debet,
dicitur,
illud
quoque
pari
modo
&
de
visu,
intelligendum
est.
Loquor
vero
(quo
melius
mea
intel¬
ligatur
sententia)
de
recto
puroque
Dei
verbo,
non
au¬
tem
glossis
humanis,
vel
veterum,
aut
Neotericorum,
Scribarum
fermento
(Rom.
16.)
Pharisaico,
quod
hodier¬
no,
proh
dolor,
tempore,
verbo
diuino
praefertur,
vel
ad
minimum,
instar
murini
excrementi,
quod
piperi
immi¬
scetur,
pro
diuini
verbi
concione
audiri
&
haberi
satagit.
Mini¬
Y
3