177
SAPIENTVM.
in
gratia
&
misericordia
Dei
(2.
Cor.
4.)
vnicum
suum
quaerit
solatium:
qua
in
crucis
fornace,
&
durante
igne,
homo,
instar
terreni
auri
corporis,
rectum
nigrum
corui
caput
sortitur,
hoc
est,
omnino
deformis
fit,
atque
coram
mundo,
Sap.
5.
(Iob.
30.)
solummodo
irridetur:
idque
non
dumtaxat
per
quadraginta
dies
ac
noctes,
vel
annos,
sed
saepenumero
etiam
per
omne
vitae
suae
tempus,
adeo
vt
plus
cordolij,
quam
solatij
&
laetitiae,
plus
maeroris,
quàm
gaudij
in
vita
sua
experiri
necessum
habeat:
vbi
denique
ipsi,
per
spiritualem
istam
suam
mortem,
anima
sua
om¬
nino
eximitur,
&
in
altum
quasi
deducitur,
hoc
est,
cor¬
pore
suo
quidem
adhuc
interra
est,
cum
spiritu
&
corde
suo
tamen
(qui
nunc
non
amplius
mundo,
sed
Deo
viuit,
nec
in
terrenis,
(2.
Cor.
4.)
sed
spiritualibus
summum
capit
solatium)
sursum
ad
aeternam
vitam
&
Patriam
vergit,
atque
omneis
suas
actiones
ita
instituit,
vt
illae
non
terrenae,
sed,
quantum
quidem
hocce
tempore
fieri
po¬
test,
coelestes
sient:
quodque
iam
non
amplius
secundum
carnem,
sed
juxta
spiritum,
non
in
operibus
infrugiferis
tenebrarum,
sed,
tamquam
in
die
lucis,
in
operibus,
quae
probationem
(omne
in
Deo
factum)
patiuntur,
viuat.
Quae
corporis
animaeque
separatio
hominis,
spiritualiter
moriendo,
veluti
dictum,
peccato
fit,
&
non
in
corpora¬
liter
moriendo
peccatricis
carnis.
Quemadmodum
e¬
nim
solutio
corporis
&
animae
in
regenerato
homine
sese¬
gerit,
vbi
corpus
&
anima
quidem
a
se
inuicem
quasi
se¬
parantur,
nihilominus
tamen
in
vitro
arctissime
cohae¬
rent,
&
conjunctim
manent,
anima
insuper
corpus
corti¬
dic
recreat,
&
à
finali
destructione
conseruat,
vsque
ad
à
Deo
determinatum
(2.
Cor.
5.)
tempus
adhuc
inseparatae
manent.
Z