238
AQUARIVM
quo
Sol
tam
matutinis,
quàm
vespertinis
horis,
de
die
at¬
que
noctè,
indesinenter
commoratur,
idque
cum
dulcis¬
simo
rore,
à
quo
bene
in
spergitur
atque
humectatur,
cu¬
jus
terra
arbores
fructusque
producit,
qui
illinc
plantati
sunt,
qui
etiam
decentem
alimentationem
à
gratissimo
pascuo
percipunt.
Id
autem
fit
indies,
illicque
&
corro¬
borantur,
viuificantur,
&
minime
marcescunt,
ad
mini¬
mum
ferme
vno
in
anno
magis,
quàm
antea
etiam
mille¬
annis,
ita
vt
loquamur,
alio
in
loco,
vbi
à
frigore
infesta¬
bantur,
haud
fecissent.
Sumantur
itaque,
&
noctu,
in¬
terdiuque,
assidue
supra
ignum
in
alembico
fouean¬
tur.
Non
autem
ignis
carbonarius;
vel
è
ligno
confectus,
sed
clarus
pellucidusque
ignis
siet
non
secus
ac
Sol
ipse,
qui
numquam
plus
iusto
calidus
ardensque,
sed
omni
tempore
eiusdem
caloris
esse
debet:
vapor
namque
ros
&
semen
omnium
metallorum
est,
quem
non
alterari
o¬
portet.
In
crescentibus
fructibus
videre
est;
si
nimio
ca¬
lore
abundent,
sinc
rore
modico,
vt
sicci
maneant,
&
in
ramusculis
suis
immoriantur,
atque
ad
nullam
denique
perfectionem
perueniant:
Sin
vero
per
calorem,
vel
me¬
diocrem
humiditatem
in
arbore
sustententur,
tunc
elegan¬
tes
&
foecundi
fiunt.
Calor
namque
&
humiditas
omni¬
um
terrenarum
rerum
alimentum
est,
vtpote
animalium,
ve¬
getabilium,
&
mineralium.
Quocirca
carbonarij,
eque
lignis
excitati
ignes
ipsis
minime
conducunt:
violenti
ignes
illi
sunt,
qui
non
alimentant,
quemadmodum
solis
calor
facere
solet,
qui
etiam
omneis
res
corporales
conseruat,
eo,
quod
naturalis
ille
siet.
Quem
in
finem
etiam
veri
Philosophi
nullum
ipsis
alium
ignem
elegerunt,
quam
naturalem,
quem
sequuntur,
non
tamen
quod
ideo
Phi¬
losophus