392
GLORIA
praeterea,
multas
calamitates,
cum
cura
&
anxietate
su¬
stinuisset,
id
impatienter
ferens
Adamus
iram
Dei
serio
perpendit,
atque
transgressiones
suas
multis
cum
lacru¬
mis
deplorauit,
Deoque
supplex
factus
illius
gratiam
&
clementiam
implorauit,
summoque
studio,
&
absque
vl¬
la
intermissione
illius
opem
inuocauit.
Quo
facto
Deus
paternum
suum
cor
mitigauit,
iramque
remittendo
mi¬
sericordiae
suae
ita
memor
factus
est,
vt
hominem
ab
inje¬
cto
antea
jugo
iterum
liberauerit:
Centrum,
jugo
isti
ad¬
pensum,
vero,
mors
nimirum
temporalis,
ipsum
semper
subsequutum,
&
tamdem
eumdem
vicit
atque
intere¬
mit.
Verum
enimuero
Deus
non
dumtaxat.
Adamo
poe¬
nam
mitigauit,
&
tribulationis
jugum
ipsi
deposuit,
ve¬
rum
etiam
media
sumministrauit,
quibus
imposterum
sese
contra
imminentes
calamitates
tribulationesque
tueri
posset.
Quocirca
eidem
illi
Adamo,
instinctu
spiritus
sancti
naturarum
proprietates
reuelatę
fuerunt,
vt
plenariam
earundem
cognitionem
habuerit,
&
remedia,
medici¬
nas,
curationesque
ex
herbis,
lapidibus,
&
metallis
prae¬
parare
nouerit,
quibus
taedium
suum
subleuaret,
morbos
a
se
propelleret,
&
denique
indigens
suum
corpus
in
me¬
diocri
valetudine
integrum
ad
vitae
suae
vltimum
finem
vsque
conseruaret,
qui
tamen
nemini,
nisi
soli
Deo,
notus
est.
Quamuis
vero
primus
noster
pater
Adamus
perfe¬
ctam
sapientiam
intelligentiamque
habuerit,
&
natura¬
rum
proprietates,
veluti
antea
diximus,
intellexerit,
ni¬
hilominus
tamen
summum
naturarum
mysterium
ipsum
latuit.
Quocirca
Deus
aliquando
in
Paradysum
illum
ad
se
accersiuit,
ipsique
modo
dictum
illud
mysterium
(quod