391
MVNDI.
que
eo,
quod
homo
tum
temporis
omnino
purus
castus¬
que
ab
omnipotente
Creatore
formatus,
&
nulla
in
ipso
fragilitas
conspecta,
nullisque
febribus
&
morbis
subie¬
ctus
fuerit,
&,
in
summa,
nullos
omnino
naeuos
in
se
ha¬
buerit,
sed
totus
perfectus
Deo
creatori
suo
gratus
acce¬
ptusque
exstiterit,
qui
illum
secundum
imaginem
suam
creauit,
omneisque
fructus
Paradysi,
vt
de
iis,
vna
cum
o¬
mnibus
suis
posteris,
vesceretur,
solam
cognitionis
arbo¬
rem
perpetuam
ipsi
interdixit,
ne
fructus
illius
comede¬
ret,
idque
sub
aeternae
mortis
poena,
&
tam
corporis,
quàm
animae
condemnatione:
qui
tamen,
à
diabolo
seductus,
postquam
de
fructu
prohibito
comedisset,
in
momento
omnium
rerum
indigens
factus
est,
miserum,
nudumque
suum
corpus
cognouit,
&
post
arbores,
Scriptura
teste,
sese
abscondidit,
quoniam
aeterni
Dei
poenam
iam
erat
promeritus,
nunc
quoque,
ex
diuina
comminatione,
mors
aeterna,
hominisque
corporis
&
animae
pernicies
subsequuta
fuisset,
nisi
aeterni
Dei
filius,
Dominus
&
Ser¬
uator
noster
Iesus
Christus
Satisfactionem
promisisset,
in
eamdemue
consensisset.
Itaque
Deus
omnipotens
ho¬
minem
graui
iugo
castigauit,
quod
factum
erat
de
mise¬
ria,
calamitate,
tribulatione,
egestate,
&
morbo,
sub
quo
acerba
mors
dependet:
illud
Deus
omnipotens
Adami
collo
iniecit,
&,
simul
cum
illo,
eumdem
ex
paradyso
ejecit,
agroque
maledixit,
ne
imposterum
suapte
fructus
suos
proferret,
sed
meram
dumtaxat
zizaniam.
Cumque
Adamus,
jussu
diuino,
per
Angelum
nunc
ex
Paradyso
in
horridum
incultumque
mundum
propulsus,
fodiendo,
agrumque
colendo,
sese
sustentare,
atque
in
sudore
vul¬
tus
panem
suum
manducare
necessum
habuisset,
atque,
praeter