390
GLORIA
Cum
igitur
Deus
omnipotens
paradysum
suum
tam
elegantissime,
vti
diximus,
exornasset,
atque
in
illo
om¬
nia
animalia,
vna
cum
ipsorum
Domino,
Adamo,
sese
pascere,
alere,
par
pari
simul
ambulare
(excepto
Adamo,
qui
solus
incessit,)
conspexisset,
&
procul
omni
dubio
sin¬
gula
animalia
Adamus
accessisset,
(quae
tamen
ad
illius
conspectum,
prae
nimia
formidine,
aufugerunt,
neque
vl¬
lam
illius
societatem
expetiuit)
iccirco
Deus
aeternus
Pater
Gen.
1.
dixit:
Non
est
bonum
hominem
esse
solum
etc.
&
profundo
somno
hominem
Adamum
corripuit,
costamque
ex
illius
corpore,
non
procul
à
corde,
desumsit,
&
proceram,
elegantemque
ex
illa
costa
vxorem
condidit,
quam
ipsi
proposuit,
&
dein
Adamum
euigilari
curauit,
qua¬
conspecta
protinus,
per
diuinam
gratiam,
illam
cogno¬
uit,
&
dixit,
vt
scimus,
etc.
Deus
vere
foeminam
istam
E¬
uam
appellauit,
illamque
Adamo
in
matrimonium
tra¬
didit,
vt
eam
protegeret,
illaque
vicissim
Adamo
obedi¬
entiam
praestaret,
dein
corporis
fructibus
illos
dotauit,
idque
sequentibus
verbis:
CRESCITE,
ET
MVLTI¬
PLICAMINI,
etc.
DE
ADAMI
GLORIA
ET
praestantia.
ET
Deus
omnipotens
ipsis
paradysum
suum
mille
an¬
nis
inhabitandum
concessit,
quorum
posteri
om¬
neis
otiam
mille
annos,
cum
omni
praestantia
&
gloria,
in
eodem
isto
Paradyso
traducerent,
&
dein
cum
corpore
&
anima
in
coelum,
aeternamque
vitam,
reciperentur,
id¬
que