107
Christianus.
tis
mulieris
excepit,
&
dentibus
suis
temerauit,
ipsumque
admordit
&
deglutijt
&
deglutiendo
vix
in
ventrem
suum
condiderat,
quin
peccati
sui
crimen
infandum
cognouerit
&
criminis
tanti¬
reus
factus
paradisi
locis
vmbroso
pampino
ob¬
scurioribus
se
abscondit
&
arborum
feudosis
ra¬
mis
verecundiam
&
pudorem
criminis
laesae
di¬
uinae
maiestatis
abscondere
cupit.
At
nihil
est
in
tota
rerum
natura,
quod
tantum
crimen
tegere
possit,
ne
soli
diuino
&
luci
verè
fonti
appertum
fiat.
Clamat
imò
intonat
Deus,
vbi
es
Adam
iam
nostri
similis,
cur
mandata
mea
violasti?
cur
tu
ipse
gladium
mortis
aeternae
iugulo
tuo
transfi¬
xisti?
Pudore
nimio
suffusus,
vox
faucibus
haeret,
fugit
&
se
tegere
folijs
tentat,
sed
tandem
excusan¬
tis
verba
mussitat
&
ait,
oculis
in
terram
demissis
versus
limbum
&
originem
suam
vt
infirmitatem
suam
ostenderet.
Domine,
mulier
quam
dedisti
so¬
ciam
&
adiutorium
fecisti
mihi,
verbis
palpantibus
&
fascinantibus
me
delusit,
pomumque
porrexit
&
fructum
diuinitatis
excogitatae,
fuco
&
scientię
mali
&
boni
condimento,
delibutum
tribuit,
&
sic
excantatum
in
mandatorum
tuorum
obliuio¬
nem
me
praecipitem
fecit.
Excusantis
haec
inuti¬
lia
verba,
Deo
non
potuerunt
esse
iustitiae
&
cri¬
minis
tanti
piaculo,
sed
sceleris
potius
quadante¬
nùs
corollario
&
additamento:
nunquam
est
crimen
sui
ipsius
in
alterius
culpam
retorquendum.
Fons
&
scaturigo
malorum
humanorum
omnium
fuit
ordinis
&
legis
diuinae
subuersio
&
violatio,
omnia
facta
fuerunt
vt
essent
Dei
obsequio
de¬
uincta,
hęc
eadem
postea
homini
obsequi
nata
erant.
Angelus
primus
omnium
hanc
legem
temerauit
Propter
An¬
gelorum
&
A¬
dami
peccatum
omnia
quae
creata
fuerat
bona,
facta
sunt
deinde
mala.