127
Christianus.
quae
deperibat
iure
meritò
adeptus
erat;
delitijs
siquidem
omnibus
in
paradiso
voluptatis
deli¬
butus
&
perfusus
toto
aeui
longissimi
tempore
mortem
nesciens
nec
vllam
calamitatem
coelum
postmodum
viuus
conuolasset,
&
Deo
ipso
ae¬
ternum
&
his
omnibus
quae
Dei
sunt
potitus
fuisset,
&
vitae
fructum
tandem
comedendi
fa¬
cultatem
&
veniam
in
ipsomet
paradiso
volu¬
ptatis
à
Deo
impetrasset,
ad
humidum
radicale
vitae,
perpetuò
resarciendum,
vt
longaeuus,
imò
perpetuus
&
perennis
super
terram
vixisset;
quae
vbicumque
locorum
paradisus
delitiarum
&
vo¬
luptatis
illi
fuisset,
vt
tandem
Deus
ipse,
quem
aloqui
quotidie
fas
erat,
ipsum
è
medio
delitia¬
rum,
voluptatis
&
iucunditatis
innocentis
&
honestae
in
coelum
transtulisset;
ibique
bonis
om¬
nibus
&
oblectamentis
coelestibus
&
diuinis
in
perpetuas
cumulasset
aeternitates.
Adeò
vt
pa¬
radiso
terrestri
cum
omni
foelicitate
relicto,
pa¬
radisum
coelestem
ingressus
fuisset,
cum
bea¬
titudine
&
suprema
&
summa
foelicitate,
cui
mundana
ante
oblectamenta
comparata
sor¬
descunt
vmbrae
sunt,
&
fugaces
delitiarum
imagines.
Arboris
scientiae
boni
&
mali,
&
fructus
eius
temerator
Adam
sibi
ipsi
&
nobis
omnibus,
haec
diuina
praemia
perdidit
&
abstulit,
qua
de
causa
cum
in
ipsa
arbore,
humanum
lateret
decus,
&
supremum
bonum,
de
ipsa
rimari
li¬
cet,
qualis
ipsa
fuerit,
in
medio
paradisi
collo¬
cata
&
constituta,
inter
authores
omnes,
tum
antiquos
tum
neotericos
ambigitur,
an
ficus
fuerit