spei
ist
haec
remedia,
dederint,
auxerint,
relique¬
rint.
Quare
si
pergatis
eadem
via;
dies
crasti¬
na,
horrores,
&
agonem
mortis,
pro
Tragoediae
E¬
pilogo
dabit.
Quaeso,
dentur
mihi
saltem
horae
5.
&
adhuc
hodie
apparebit,
an
vir
ille
Illustris,
me
sui
amicissimum,
frustra
accersiri,
hesternâ
die
jusserit.
Consensere
facilè,
praeter
unum
Fonse¬
cam,
forte
quia
Lusitanus
esset,
qui
remedia
chymica
sprevit,
quatenus
ignea,
oleumque
igni
affunderent.
Adeoque
unius
voto,
eques
ille,
ne¬
cem
subiit.
Nam
et
si
astarent
sacerdotes
amici,
etiam
nobiles
domestici:
Plus
tamen
sperabant
ex
solitis
&
plurium
votis:
quàm
nondum
co¬
gnitis
medelis.
A
bonis
itaque
desiderari
coepit:
quia
aberas,
dum
haec
contingerent.
Etenim
ut
iusta
parit
indignatio
versum:
Ita
ab
ignaris
concitatus,
decrevi,
libellum
inauditae
doctrinae
de
febribus
edere.
Et
oportuinè
Card.
Ferdinandus,
Regis
nostri
frater,
à
suis
Archiatris
Lusitanis,
immodicâ
cruoris
exhaustione,
atque
immodestâ
refrigeratione,
extinguitur.
Id
autem
sic
futu¬
rum,
Carmelitae
confessario
suo,
praedixeram
scriptis.
Deinceps
autem
à
nece,
id
controverso
iure
disputatum.
Certamen
vicit
Fortunatus
Vopiscus
Plempius,
Batavus
apprime
doctus,
ac
Professor
Lovanii.
Ego
autem
carmen
libro
meo
praefixi,
quo
constaret,
non
tam
malitia:
quàm
brutalis
medentum
illorum,
atque
impunis
stu¬
piditas.
Addidi
eapropter,
neminem
unquam
à
febri,
Galeni
stylo
immunem
factum,
ut
neque