20
DE
LITHIASI
frangant
intensas
qualitates.
Etenim
eodem
stu¬
piditatis
pede,
quo
ceperunt,
pergunt
dicere,
saxa,
atque
lapides,
esse
terram,
calore
induratam,
ac
velut
arefactam.
Quod
per
terram
figuli
probant,
quae
calore
solo
lapidescit,
ut
volunt.
Etenim,
quia
lapis
non
liquescit
per
ignem,
prout
alioqui
metal¬
la:
ideo
à
negativo,
naturam
conjicientes,
se
no¬
dum
omnem
dissolvisse
sunt
ratae.
Atque
haec
crassa
Minerva,
unicuique
suspecta
esse
debuisset
jamdudum,
si
unum
veternum
non
dormirent
o¬
mnes.
Quid
enim
de
sulfure
dicent,
quod
igne
fluit?
An
aqua,
vel
terra
glaciata,
sulfuri
dedit
initium,
quia
liquescit?
Quidve
de
vitri
condensatione,
quod
calore
iterum
liquatur
eodem,
quo
fit?
Quid
denique
de
sale,
quod
uno
caloris
gradu
coagula¬
tur,
&
arescit,
atque
altero,
liquatur,
liquaturque
rursus
ab
humidis?
Pudet
sanè,
in
Aristotelicis
nugis,
qualitatumque
elementariarum
fabellis,
diutius
immorari,
dum
de
rerum
causis,
atque
ori¬
gine,
indagandum.
(3).
Quapropter
avos
primus
do¬
cuit
Paracelsus,
omnia
mineralia
(quae
credidit
ex
quatuor
elementorum
congressu
fieri,
atque
alibi,
ex
tribus
suis
tantum
initiis,
materialiter)
ex
aqua
potissimum,
adeoque
esse
fructus
elementi
aquae,
non
secus,
atque
vegetabilia,
esse
fructus
terrae.
Ast
ad
me
usque,
nescitum
fuit,
cuncta
corpora,
quae
mista
creduntur,
materialiter
duntaxat
ex
so¬
la
aqua
esse,
nullo
excepto.
Corpus
autem
illo¬
rum,
cogi,
cujusdam
proprii,
atque
specifici
semi¬
nis
necessitate,
ad
fines
soli
Creatori
cognitos
à
priore.
Quàm
propositionem
ex
pleno
probavi,
in
initiis
Physicis.
(4).
Neglectum
quoque
fuit
hactenus,
quomodo
haec
rerum
semina,
sub
lucem
veniant,
se
corporum
in
volucris
tegant,
eademque
dispo¬
nant,
ac
qualiter
ipsa
semina,
corporum
importu¬
nitatibus,
tandem
necessario
auscultent.
Quapro¬
pter