19
CAPVT
I.
neglectis
sui
dimensionibus,
multoties
seipsam
pe¬
netrantem.
Multoque
iam
magis,
suis
diffidebant
thesibus;
cum
aurum,
non
ex
sola
terra,
caeteris
tribus
ponderosiore:
verum
ex
levioribus
aliis,
ju¬
sta,
sive
aequa
lance,
atque
proportione
mistis,
com¬
poni
statuerent.
Idcirco
consilii
inopes,
indaginem
ponderis,
suspenderunt
ad
clavum,
ac
posthabitis
litibus,
velut
sopore
pressi,
contenti
fuerunt
dixis¬
se,
metalla,
velut
frigore
glaciata
(eo
quod
ignis
tortura,
fluerent
denuo)
exsiccatoque
aquae
super¬
fluo,
aëre
vero
&
igne,
propemodum
exclusis,
man¬
sisse
quasi
arefacta.
Hoc,
sic
tulit
arida
Aristotelis
Philosophia.
Thesim
autem
suam
probarunt,
ut
dixi.
Nam
metalla,
contrario
(ut
putant)
calore
diffluunt.
Quasi
vero,
glaciatum
opus,
non
nisi
follium
ministerio
liquesceret?
vel
terra,
esset
li¬
quabilis
per
ignem,
rursusque
pro
lubitu,
terrae
fa¬
ciem
repeteret,
quoties
frigus
sentiret.
Itane
sui
tam
immemores
Scholae,
quod
non
ita
pridem,
a¬
quae
elemento
ex
se
intense
frigere
dixere,
&
re¬
misse
madere?
adeoque
metalla
non
ex
terra:
sed
ex
aqua
glaciari
debere?
Terram
vero
ex
se,
inten¬
se
siccam
esse,
atque
remisse
frigidam?
Adeoque
glaciari
nesciam?
Adeo
ut
hinc
sequatur:
Si
metal¬
la,
potissima
sui
parte,
sint
terra:
nunquam
fluere,
aut
deglaciari
poterunt:
cum
tantum
poterunt,
ad
summum,
esse
remisse
frigida.
Nec
per
intensum
calorem,
terra
poterit
unquam
converti
in
aquam,
aut
aqueam
substantiam,
dum
liquesceret
in
me¬
tallo.
Siquidem
dant
terrae,
intensam
siccitatem,
quae
ab
igne,
non
potest
non
fortificari;
non
au¬
tem
destrui.
Similiter
nec
possit
remissum
frigus
praepollentis
terrae,
hanc,
dum
vi
ignis,
in
aquam
esset
liquata,
convertere
denuo
in
terram.
Quia
credunt
remissas
elementorum
qualitates,
non
tan¬
tum
activitatis
habere,
quod
alterius
elementi
fran¬
b
2