77
CAPUT.
IV.
menti
retinaculum.
Quaeritur
demum.
(23).
Cur
calcu¬
lus
renum,
plerumque
fulvus,
&
vesicae
albicans?
Ren
enim
fermentum
habet,
ad
excrementi
fa¬
ctionem,
opus
habet
ideo
scoria,
liquida,
ac
tin¬
gente.
Tum
etiam,
cruorem
habet
ren,
sibi
vici¬
num,
propriumque
parenchyma,
tinctum.
Vesica
autem,
de
sui
alimenti
proximi
glutine,
copulat
terrae
fracidae,
&
spiritui
coagulatori,
in
corpore
u¬
rinae.
(24).
Consequenter
hinc
patet,
cur
Duelech,
in
vesica
natum,
durius.
Magna
quippe
alimenti
ve¬
sicae
pars,
abscedit
in
mucum,
qui
una
cum
petrosis
coagulationis
initiis,
durius,
tenaciusque
Duelech
parat.
Prout
calx
cum
farina,
caementum
dat,
lon¬
ge
tenacius.
Renes
etiam,
tandem
usque
in
fibras
solidas
laesi,
per
socium
Duelech:
deinceps
albos,
satisque
duros
calculos,
ejiciunt.
Docui
alibi,
ali¬
mentum
vesicae,
ante
plenam
sui
digestionem,
pro¬
pter
calculum
aliam
ve
importunitatem,
separari
à
solido,
&
instar
mucosae
lacrymae,
plorari,
urinis¬
que
commisceri.
Esse
inquam
excrementum
ulti¬
mae
digestionis,
aberrantis,
&
impeditae
in
vesica:
occasionatum
nempe
quandoque
effectum
cal¬
culi:
non
autem
causam
per
se,
quanquam
subinde
occasionaliter
atque
per
accidens
assumatur.
(25).
Me¬
dentes
enim
aliquot,
tantam
micti
muci,
&
tam
continuatam
admirantes
copiam,
scientesque,
non
esse
purulentam,
cum
nescirent
è
quanto
ulcere,
tanta
puris
copia
stillaret,
tandem
velut
per
suffi¬
cientem
causarum
enumerationem,
coacti,
cathar¬
ros
(ridiculum!)
in
vesicam
intulerunt,
miseran¬
dis
sanè
stupiditatibus.
Alii
autem,
dum
vanas,
ce¬
rebro
sano,
non
audent
implorare
accusationes,
deque
pure
metuunt,
ulcera
renis,
tantae
ingluviei
fontes,
denuntiant.
Adeo,
ut
licet
absque
praegres¬
so
apostemate,
dimidiam
in
matula
partem,
cum
urina,
ille
mucus
non
raro
dividat:
rentur
tamen
ex