101
CAPUT
VI.
que
pariter
pallerent
ambo
calculi.
Utpote
coctio
arefactioque
mucaginis,
nequeunt
ejusdem
palli¬
dum
calorem
citrinare:
vel
in
vesica,
sub
longiore
mora,
tota
rufa
esset.
Nisi
forte
Scholae
demon¬
straverint,
mucilaginem
renum,
esse
flavam:
&
vesicae,
albam.
Aliàs
sanè,
anilia
figmenta
do¬
cent
de
mucilaginosa
calculi
materia.
Porrò
urina
clara,
copiosa,
aquosa,
nec
tincta
ante
paroxy¬
smum:
turbida
cùm
dolore,
&
arenosa
post
dolo¬
res,
visa
mihi
est,
eo
quod
dum
arena
est
in
fieri,
id
contingat
in
vena
cava,
ipsisque
emulgentibus:
non
quidem
adhuc
in
forma
arenae
vel
calculi:
sed
boli,
tenuioris
luti,
atque
sediminis
instar.
A
deo¬
que
in
ista
culina,
non
rite
conficitur
tum
lotium.
Quare
aquosa
est,
&
Archeus
illarum
partium
est
primariò
male
affectus.
Coctionem
vero,
sive
di¬
gestionem
lotii,
intelligo
promotionem
ejus,
ad
urinalem
perfectionem.
Nondum
enim
ibidem
est
arena:
sed
minutissimus
boli
atomus.
Quia
ibidem,
est
corruptivum
fermentum,
praeter
naturam,
&
locis
requisitum,
stabilitum.
Quo
autem
longius
inde
recedit,
renem
versus,
vel
ad
ultimam
lotii
clo¬
acam,
suo
quoque
fermento
urinario,
magis,
magis¬
que
gravatur:
Duelech,
in
momenta
propemodum
singula,
augmentum
capit,
ac
sensim,
in
majora
grana
firmatur.
Argumentabar
enim.
Si
vena,
cruorem,
etiam
post
mortem,
à
coagulo,
contra
corruptionem
praeservet:
non
fore
indecens,
in
u¬
teris,
sive
venis
urinariis,
aliquam
existere
pariter
praeservationem,
à
coagulo
calculoso:
nisi
haec,
vi¬
tioso
fermento,
vicini
renis,
praepollenter
pessum¬
detur:
Quòd
ubi
semel
serio
contigit,
sic
ut
venae,
à
nativa
sui
bonitate,
paululum
recesserint,
evenit
his,
quod
quibusque
vasis
impuris,
olidoque
fer¬
mento
vicino
infestatis,
quibus
aliquid
semper,
de
residuo
impuri
contagio,
pertinaciter
adhaeret.
Ista
quip
¬
g
3